«Χορεύουμε όλοι στην άκρη του γκρεμού»

Με νέα πιο αυστηρά μέτρα απάντησε η κυβέρνηση στις επιθέσεις του ιού στη Θεσσαλονίκη, όπου παρά το παρατεταμένο lockdown σημειώθηκε μεγάλη διασπορά και αυξανόμενες εισαγωγές στα νοσοκομεία. Αντίστοιχα μέτρα εξετάζονται στην Αττική, ή και σε άλλες περιοχές της χώρας, αν η κατάσταση εκτραχυνθεί.

Προς το παρόν, η εικόνα από τα νοσοκομεία της πρωτεύουσας είναι πολύ καλύτερη, καθώς ήδη από τη Δευτέρα καταγράφεται σημαντική μείωση των νέων περιστατικών στις εφημερίες, ενώ υπάρχει και σχετική επάρκεια σε κλίνες και ΜΕΘ, σύμφωνα, τουλάχιστον, με τους διοικητές των νοσοκομείων. Εκπρόσωποι των μονάδων που εφημέρευαν την περασμένη εβδομάδα, δήλωσαν στη «Βραδυνή της Κυριακής» ότι υπήρξε μία μείωση περίπου 50% στις εισαγωγές με Covid-19 και κατ’ επέκταση των διασωληνώσεων.

Κάμψη του ιικού φορτίου διαπίστωσε και ο καθηγητής Αναλυτικής Χημείας στο ΕΚΠΑ, ο οποίος το αξιολογεί στα λύματα του Λεκανοπεδίου. Σύμφωνα με τον κ. Νίκο Θωμαΐδη, την περασμένη εβδομάδα καταγράφηκαν περίπου 15.000 ενεργά κρούσματα, από περίπου 40.000 την προηγούμενη και 60.000 προτού ανακοινωθεί το lockdown στην Αττική.

Στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική. Συνθήκες πολέμου περιγράφει ο διευθυντής των ΜΕΘ σε ένα από τα νοσοκομεία της πόλης, ο κ. Νίκος Καπραβέλος από το «Παπανικολάου». «Η διασπορά του ιού είναι, πλέον, τόσο μεγάλη που δεν ξέρουμε τι θα φέρει η επόμενη μέρα.

Η πίεση στις Εντατικές είναι αφόρητη. Κάθε μία ώρα χρειάζεται ένα κρεβάτι. Χορεύουμε όλοι στην άκρη του γκρεμού», δηλώνει σε δραματικούς τόνους, περιγράφοντας ότι κάθε πιθανός αλλά και απίθανος χώρος έχει μετατραπεί σε ΜΕΘ. «Και πάλι δεν φτάνουν», δηλώνει, ενώ ζητά επειγόντως και εξειδικευμένο προσωπικό για να τις στελεχώσει.

Οι ασθενείς

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός 43χρονου οικογενειάρχη χωρίς προηγούμενες συνοσηρότητες, που νοσηλεύεται στην Εντατική με κατεστραμμένους -όπως λέει ο κ. Καπραβέλος- πνεύμονες από τον ιό. Παιδιά από λίγων μηνών νοσηλεύονται στο «Ιπποκράτειο» Θεσσαλονίκης, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου νοσηλεύονται ολόκληρες οικογένειες. Γεμάτοι όλοι οι χώροι και στο ΑΧΕΠΑ.

Ένας από τους ασθενείς που νοσηλεύτηκε, χωρίς την τελευταία στιγμή να διασωληνωθεί, είναι ο Θεσσαλονικιός δικηγόρος Γιάννης Πιτσιώρας, που μιλά σήμερα στη «Βραδυνή της Κυριακής». Δώδεκα ημέρες πέρασε σε ένα μοναχικό κρεβάτι του «Παπανικολάου», με μόνη συντροφιά τη δύσπνοια και τo φόβο. «Νόμιζα ότι ήμουν ασφαλής, διότι τηρούσα όλα τα μέτρα, μάσκα, γάντια, αντισηπτικά, αποστάσεις.

Και ξαφνικά, πυρετός 40, το οξυγόνο να μειώνεται, και φόβος. Ο κυριότερος ήταν να μην επιδεινωθώ. Δέκα ημέρες χρειάστηκα υποστήριξη με οξυγόνο. Μία ημέρα ήρθε ο γιατρός για να το αυξήσει και εγώ του απάντησα, “όχι, σας παρακαλώ, σας υπόσχομαι ότι θα αναπνέω καλύτερα μόνος μου”, φοβούμενος ασυναίσθητα ότι περνούσα στο στάδιο επιδείνωσης. Ακόμη και σήμερα, 17 ημέρες μετά το εξιτήριο, ο κορωνοϊός μού άφησε προίκα μία βαριά πνευμονία. Και τον ήχο από τους αναπνευστήρες που τον έχω ακόμα στα αυτιά μου».

Στην πρώτη γραμμή

Στην Αττική τη μεγαλύτερη, ίσως, πίεση δέχεται το «Σωτηρία», στο οποίο έχουν αναπτυχθεί και οι περισσότερες ΜΕΘ. Στην πρώτη γραμμή βρίσκεται η πνευμονολόγος Σταματούλα Τσικρικά, επιμελήτρια του Νοσοκομείου και πρόεδρος των Πνευμονολόγων Ελλάδας. «Το τελευταίο δωδεκαήμερο βιώνουμε στο νοσοκομείο πρωτόγνωρες καταστάσεις υγειονομικής κρίσης με βαρέως πάσχοντες και διασωληνωμένους ασθενείς σε έναν καταιγιστικό και ασφυκτικό ρυθμό, χωρίς ακόμα να διαθέτουμε στη φαρέτρα μας την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή, ενώ, παράλληλα, ενημερωνόμαστε και αναμένουμε το πολυπόθητο εμβόλιο», δηλώνει στη «ΒτΚ». «Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι σε πολύ λίγο αναμένεται και η εποχική γρίπη και οι λοιποί αναπνευστικοί  ιοί, χωρίς κανένας να μπορεί να προβλέψει πώς θα διαμορφωθούν οι συνθήκες στο συνδυασμό των νοσημάτων.

Είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό από όλους μας, ότι παραμένουμε ακόμα σε αχαρτογράφητα νερά όσον αφορά το νέο κορωνοϊό, ο οποίος μετρά λίγο περισσότερους από έντεκα μήνες ζωής και χαρακτηρίζεται ως ύπουλος εχθρός αφού έχει τη δυνατότητα να μεταδίδεται για μεγάλο χρονικό διάστημα και σε άτομα που δύναται να μην αναπτύξουν ποτέ συμπτώματα νόσησης, όταν στα λοιπά λοιμώδη νοσήματα έχουν απαιτηθεί δεκαετίες έρευνας και μελέτης για να εξαχθούν ασφαλή ιατρικά συμπεράσματα. Στους διαδρόμους του Νοσοκομείου μόνο ένα πράγμα ακούγεται, πόσοι μπήκαν εισαγωγή, πόσοι διασωληνώθηκαν, αν υπάρχει κενό κρεβάτι ΜΕΘ, και η καρδιά όλων σφίγγεται όταν ακούμε νέους ανθρώπους να βρίσκονται στα όρια της διασωλήνωσης ή βρίσκονται ήδη υπό μηχανική υποστήριξη της αναπνοής.

Παρόλα αυτά, τίποτα δεν μας φοβίζει και δεν μας πτοεί στην άσκηση του καθήκοντός μας, όπως άλλωστε πράτταμε και πριν από τον ιό. Κάθε ασθενής είναι η οικογένειά μας, θα μπορούσε να είναι οι παππούδες μας, οι γονείς, τα αδέρφια μας ή τα παιδιά μας. Επειδή δεν μπορούν να έχουν δίπλα τους τα οικεία τους πρόσωπα δεν σημαίνει ότι εμείς δεν στεκόμαστε κορωνοσκοποί δίπλα τους με αγάπη και προσήλωση, ακόμα και ας μην βλέπουν τα πρόσωπά μας και ας μην διακρίνουν το χαμόγελο πίσω από τις μάσκες και ολόσωμες στολές. Χρησιμοποιούμε τα κινητά μας τηλέφωνα, και μέσω της νέας τεχνολογίας τούς βοηθούμε να επικοινωνούν και να ανταλλάσσουν φιλιά με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και χαιρόμαστε μαζί τους σαν να τους ξέραμε χρόνια.

Προσωπικά, αν μπορώ να ξεχωρίσω μία πολύ πρόσφατη τέτοια στιγμή ήταν όταν ξυπνώντας ένας ασθενής μετά από διασωλήνωση, με αποκαλούσε συνεχώς “μικρή Άννα μου” και αναζητούσε το χέρι μου για να το κρατήσει πολύ στοργικά. Στην τηλεφωνική ενημέρωση των οικείων για τον ασθενή, η κυρία που καλούσε να ενημερωθεί λεγόταν Άννα και ήταν η μοναχοκόρη του. Όταν της είπα ότι με φωνάζει “μικρή Άννα μου” και θέλει να μου κρατά το χέρι, μου είπε ότι έτσι τη φώναζε συνεχώς μικρή και ξέσπασε σε λυγμούς. Με παρακάλεσε αν γινόταν να του μεταφέρω ότι τον αγαπά πολύ και τον περιμένει με αγωνία να γυρίσει σπίτι, και με ρωτούσε πολλές φορές αν θα ήθελα να του το πω.

Μα πώς θα μπορούσα να μην του μεταφέρω κάτι τόσο όμορφο και μεγάλο που θα τον γεμίσει με θαλπωρή και ελπίδα κατανοώντας το πόσο σκληρό και δύσκολο είναι να είσαι εντελώς μόνος σου με ένα σωρό σωληνάκια και καλώδια. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι όλα τόσο χαρούμενα και φωτεινά σε αυτή τη μάχη. Η είδηση της απροσδόκητης απώλειας των δύο συναδέλφων ιατρών μάς γέμισε απέραντη θλίψη. Ο ένας συνάδελφος άνηκε στη δική μας οικογένεια της Πνευμονολογίας, η οποία έγινε πολύ φτωχότερη χάνοντας έναν συνάδελφο γεμάτο νιάτα, αγάπη για τον ασθενή και πάθος για την Ιατρική, καταλείποντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια και τα τρία του παιδιά».

Πότε θα αρθεί το lockdown

Αν όλα πάνε καλά, το lockdown αναμένεται να αρθεί σταδιακά από αρχές του επόμενου μήνα. Σε κάθε περίπτωση, ο σχεδιασμός προβλέπει τρεις φάσεις, με την ακόλουθη σειρά: πρώτα θα ανοίξουν τα σχολεία, τα οποία παρουσιάζουν μικρό επιδημιολογικό φορτίο, μετά το λιανεμπόριο και τελευταία η εστίαση. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα σχολεία όλων των βαθμίδων αναμένεται να ανοίξουν στις 7 Δεκεμβρίου, με τα μέτρα που ίσχυαν και πριν. Μία εβδομάδα μετά, το λιανεμπόριο, με πολύ πιο αυστηρούς κανόνες από πριν, και ακολούθως εστιατόρια και καφέ, επίσης με πιο αυστηρά μέτρα και αξιοποίηση εξωτερικών χώρων. Θα ισχύουν τα SMS μετακίνησης και η απαγόρευση της νυχτερινής κυκλοφορίας.

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»


Πηγή

loading...

Αφήστε απάντηση

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας!
Εισαγάγετε το όνομά σας εδώ