Ενας αιώνας ελληνική δημιουργία και έμπνευση

«Η έμπνευση προέρχεται από κοινή επιρροή», υποστηρίζει ο ενδυματολόγος και σκηνογράφος Νίκος Σαριδάκης, τονίζοντας πως «η οποιαδήποτε παλαιότερη έμπνευση γίνεται σύγχρονης αντίληψης εφαρμογή, είτε πρόκειται για κάποιον γνωστό σύγχρονο σχεδιαστή είτε για μια μοδίστρα που ακολουθεί τον συρμό της εποχής».

Γνωστός για την πολύχρονη  δουλειά του στο θέατρο, αμέσως μετά τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, επιμελείται την έκθεση «Ελληνική μόδα: 100 χρόνια έμπνευσης και δημιουργίας», που θα εγκαινιαστεί στις 30 Οκτωβρίου, και είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού και του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος «Β. Παπαντωνίου».

Στο  Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», όπου τον σχεδιασμό του εκθεσιακού χώρου ανέλαβε ο Σταμάτης Ζάννος, θα παρουσιαστούν 140  ενδύματα της συλλογής μόδας του ΠΛΙ, που αντιπροσωπεύουν την έμπνευση και επιρροή των δημιουργών από όλες τις ιστορικές περιόδους της πορείας του ελληνισμού. «Σκοπός», λέει στην «Κ» ο κ. Σαριδάκης, «ήταν να γίνει μια έκθεση κυρίως για την ελληνική μόδα αλλά υπάρχει πάντα η λαογραφική παράμετρος του Ιδρύματος, η έντονη παρουσία της παράδοσης με την έννοια του λαϊκού πολιτισμού των προηγούμενων αιώνων».



Ο Νίκος Σαριδάκης επιμελείται την έκθεση «Ελληνική μόδα: 100 χρόνια έμπνευσης και δημιουργίας» στο κέντρο πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Χρώματα, φίνα υφάσματα, επώνυμες δημιουργίες. Τα ενδύματα παρουσιάζονται κατά χρονολογική σειρά  αρχίζοντας από το 1920 και φτάνοντας έως το 2020, που αντιπροσωπεύει ένδυμα του οίκου  «Zeus+Dione» της Μαρέβας Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη. Ανάμεσα στα εκθέματα είναι και μια δημιουργία του Γιάννη Ντεσσέ. Διεθνώς αναγνωρισμένος  Ελληνας σχεδιαστής  των δεκαετών 1940-60, ήταν περιζήτητος για τις πτυχωτές από μουσελίνα και σιφόν τουαλέτες, επηρεασμένες από αρχαία ενδύματα. Το φόρεμα από κίτρινη και κροκί μεταξωτή μουσελίνα που θα παρουσιαστεί, βρέθηκε στις ντουλάπες του ανακτόρου στο Τατόι. Το φόρεσε η τότε βασίλισσα Αννα-Μαρία για τη φωτογράφιση  στο περιοδικό Life και ανήκει στα αντικείμενα που συντήρησαν οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ.

Ο επιμελητής της έκθεσης τονίζει ότι η ελληνική μόδα πάντα κοίταζε τη δύση «έχοντας και τα βιώματα της ανατολής», ότι δεν ξεκίνησε το 1920,  οι πρώτοι επώνυμοι σχεδιαστές ρούχων των οποίων έχει δείγματα της δουλειάς τους το ΠΛΙ, είναι από τη δεκαετία του 1930, όπως του Γιάννη  Ευαγγελίδη. «Εκείνα τα χρόνια και οι μικρότεροι οίκοι, αυτοί δηλαδή που δεν ήταν επώνυμοι, υψηλή ραπτική έκαναν. Οι μοδίστρες και οι ράφτες εκείνους παρακολουθούσαν. Γι’ αυτό και τα ρούχα των κατώτερων τάξεων είχαν μια αντίληψη υψηλής αισθητικής έως και τη δεκαετία ’50-’60».

Δειλά τα βήματα στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα που ξεκίνησε, η ελληνική μόδα «διαγράφει μια συνεχώς ανοδική πορεία», σημειώνει στο κατάλογο της έκθεσης ο κ. Σαριδάκης. «Με διαφορετικό τρόπο σε κάθε δεκαετία, είτε για την ανάγκη τεκμηρίωσης εθνικής ταυτότητας είτε για τη συνέχεια του πολιτιστικού παρελθόντος που χανόταν, το ύφος και η αισθητική της επιζητούσαν μια ευρωπαϊκή-ελληνική ταυτότητα. Ως εκ τούτου, συνεχώς και σχεδόν χωρίς διακοπή, από τα πρώτα κιόλας χρόνια, σταθερό σημείο αναφοράς, επηρεασμού και έμπνευσης αποτελούν όλες οι ιστορικές περίοδοι της πορείας του ελληνισμού και του αστικού και λαϊκού πολιτισμού, που δημιουργήθηκε σε όλες τις μορφές της τέχνης και της χειροτεχνίας: από την κυκλαδική, μινωική, αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική αρχαιότητα, το Βυζάντιο, τους αιώνες της οθωμανικής κυριαρχίας και της κατάκτησης από τους Δυτικούς, όπου αυτή υπήρξε, μέχρι τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, μετά τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας του 1821, και τα χρόνια που ακολούθησαν ώς τις αρχές του 20ού αιώνα».

Την δεκαετία του 1920-1930 που η ευρωπαϊκή μόδα κάλυπτε τα πάντα, κάποιοι προσπαθούσαν να σώσουν τον «θησαυρό» του παρελθόντος.  Αρχισαν να αναπαράγουν κεντήματα, να παίρνουν κομμάτια από ενδυμασίες που υπήρχαν στο συγγενικό περιβάλλον, να ανοίγουν μαγαζιά που πωλούσαν καινούργια κεντήματα βασισμένα στα παλιά. Η τοποθέτηση των κεντημάτων πάνω σε σύγχρονα ρούχα συνδέεται με την περίοδο της ελληνικής κακουχίας. «Στον πόλεμο μεταποιούσαν τα παλιά και όσες παραδοσιακές φορεσιές είχαν σωθεί, άρχισαν να κόβονται και να αφαιρούνται τα κεντημένα μέρη, τα οποία βρίσκουμε αργότερα να πωλούνται στο Μοναστηράκι ή να τα βάζουν διακοσμητικά στα ρούχα της δεκαετίας του ’60 και του ’70».  



Τα ενδύματα παρουσιάζονται κατά χρονολογική σειρά, αρχίζοντας από το 1920 και φτάνοντας έως το 2020. Δεξιά, πτυχωτό φόρεμα από λευκό μεταξωτό ύφασμα της διεθνώς αναγνωρισμένης σχεδιάστριας Σοφίας Κοκοσαλάκη, η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 47 ετών. 

Στην έκθεση παρακολουθούμε «πώς ξεκινάμε από τα πρωτότυπα και πώς καταλήγουμε στα αντίγραφα και τον εκφυλισμό τους»,  επίσης τον εκφυλισμό των υφασμάτων,  την εξέλιξη των χρωμάτων, τις βαφές. Χαρακτηριστική τομή στην ελληνική μόδα, έκαναν ο Τσεκλένης και ο Κρίτσας:  «Μαζική παραγωγή που τότε είχε υψηλά στάνταρ, ισάξια της υψηλής ραπτικής».

Τοπική επιχειρηματικότητα

Η αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού & Επικεφαλής του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Σοφία Κουνενάκη-Εφραίμογλου,  λέει στην «Κ» ότι στο πλαίσιο της έκθεσης ετοιμάζονται και παράλληλες δράσεις, «με σκοπό την προώθηση της τοπικής επιχειρηματικότητας και δημιουργίας. Σε συνεργασία με τα επιμελητήρια της χώρας, θα παρουσιάζονται –σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο– τοπικές επιχειρήσεις, που δραστηριοποιούνται στον τομέα της μόδας, μέσα από σύγχρονες δημιουργίες υψηλής αισθητικής με σημείο αναφοράς και έμπνευσης τον ελληνικό πολιτισμό. Μία σημαντική και καινοτόμα πρωτοβουλία του Εθνικού Επιμελητηριακού Δικτύου Γυναικών Επιχειρηματιών, στο οποίο είμαι πρόεδρος. Η δράση αυτή φέρνει σε συνομιλία το χθες με το σήμερα και δίνει την ευκαιρία σε νέες επιχειρήσεις και ταλαντούχους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τις δημιουργίες τους».

kathimerini.gr

Αφήστε απάντηση

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας!
Εισαγάγετε το όνομά σας εδώ