Ιωάννης Μελισσανίδης: Μιλάει ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά του και την ομοφοβία στον αθλητισμό

Ανοιχτά για τη σεξουαλικότητα του μίλησε ο χρυσός Ολυμπιονίκης της ενόργανης γυμναστικής στην Ατλάντα το 1996, Ιωάννης Μελισσανίδης, ο οποίος σε συνέντευξή του στο ΛΟΑΤΚΙ περιοδικό Antivirus αποκάλυψε ότι είναι γκέι, μίλησε για τα ομοφοβικά περιστατικά που σημάδεψαν τη ζωή του αλλά και για τις μεγάλες στιγμές που έζησε ως αθλητής.

Πότε άρχισες να αντιλαμβάνεσαι τη σεξουαλικότητά σου;

Από πολύ μικρός. Τα πρώτα μου φλερτ όμως ξεκίνησαν, όταν ήμουν 12-13 ετών. Είχα φλερτ και με κάποια κορίτσια, πέρασα κι από αυτό το στάδιο, αλλά συνειδητοποίησα από πολύ νωρίς ότι μου αρέσουν άτομα του ίδιου φύλου.

Πώς αυτοπροσδιορίζεσαι σε σχέση με τη σεξουαλικότητά σου;

Ως ένας γκέι άνδρας.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που μίλησες ανοιχτά σε κάποιον; Το λεγόμενο «πρώτο coming out».

Η πρώτη φορά που το συζήτησα ανοιχτά ήταν στα 14 με τον κολλητό μου, ο οποίος είναι κι αυτός γκέι. Κάπως έγινε ταυτόχρονα. Να σου πω πάντως, πως θεωρώ το coming out ένα αναγκαίο κακό.

Τι εννοείς;

Καταλαβαίνω ότι είναι απαραίτητο στην εποχή μας, αλλά αν σκεφτείς πως κανένας straight δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνει κάποιο statement για τη σεξουαλικότητά του, αντιλαμβάνεσαι ότι εισαγάγει μια διάκριση. Νιώθω, δηλαδή, πως το format της κοινωνίας αναγκάζει εμάς τους ΛΟΑΤ+ να κάνουμε ένα statement για την ταυτότητά μας, κάτι που αν το σκεφτείς είναι αρκετά στιγματιστικό και «αντισυνταγματικό». Όπως σου είπα, όμως, καταλαβαίνω ότι είναι αναγκαίο, γιατί όταν βλέπεις να το κάνει ένα γνωστό πρόσωπο, όπως ένας αθλητής, ένας καλλιτέχνης, ένας επιστήμονας ή ένας σύμβουλος από το γραφείο του Πρωθυπουργού, μπορεί να επηρεάσει και να προσφέρει περισσότερη ορατότητα στα νέα παιδιά και όχι μόνο.

Μίλησες με τους δικούς σου για τη σεξουαλικότητά σου;

Δεν υπήρξε ποτέ κάποια συγκεκριμένη συζήτηση. Νομίζω πως ήρθε κάπως φυσικά. Η ζωή μου από πολύ νωρίς ήταν ξεκάθαρη. Είχα και τον πρωταθλητισμό, οπότε αυτή η μεγάλη εφηβική σεξουαλική αφύπνιση άργησε να ξεκινήσει. Μετά όμως δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να κρύψω τίποτα από τους δικούς μου. Δε χρειάστηκε. Θυμάμαι μόνο μια στιγμή, πριν εγώ σταθώ γερά στα πόδια μου, τον μπαμπά μου να λέει: «Άντε και με ένα καλό κορίτσι».
Πώς αντέδρασες;

Του απάντησα, κοιτάζοντάς τον βαθιά στα μάτια με πολλή αγάπη και αποφασιστικότητα ότι «εγώ θα χαράξω τη δική μου πορεία και θα κάνω αυτό που θέλω και το ξέρεις». Μπορεί εκείνη στη στιγμή και να πληγώθηκε, μπορεί να ήταν εκείνη και η στιγμή που το κατάλαβε κιόλας. Μετά ο υπέροχος πατέρας μου, μου απάντησε: «εγώ από εσένα θέλω να είσαι πάντα ευτυχισμένος». Ξέρεις, οι καλοί γονείς, αν θέλουν τα παιδιά τους να είναι ευτυχισμένα, πρέπει να τα δεχτούν όπως είναι, χωρίς προϋποθέσεις. Αν δεν το κάνουν, τότε δεν είναι καλοί γονείς. Επίσης, όλο αυτό που έχω ζήσει, οι επιτυχίες που είχα από πολύ μικρός, η οικονομική ανεξαρτησία από τα 14 μου με βοήθησαν να αισθάνομαι ασφαλής και σίγουρος.

Πώς ήταν η ζωή στη Θεσσαλονίκη για ένα γκέι αγόρι που ασχολείται με την ενόργανη;

Η ζωή του πρωταθλητισμού είναι πολύ δύσκολη από μόνη της. Στο παρελθόν είχα αντιμετωπίσει και κάποια ομοφοβικά περιστατικά. Θυμάμαι, μια φορά, τρία άτομα να με πλησιάζουν κάνοντας μου ομοφοβικά σχόλια. Γενικά δε δίνω σημασία, γιατί πιστεύω πως σ’ ενοχλεί αυτό που τελικά αφήνεις να σε ενοχλήσει. Όταν όμως αυτό ξεπερνά τα όρια, όταν δηλαδή ο άλλος αρχίζει να σε σπρώχνει και να χειροδικεί, τότε πρέπει να αντιδράσεις. Επειδή έχω έναν πολύ δυνατό χαρακτήρα, έτσι πιστεύω, ειδικά όταν απειλούμαι και επειδή λόγω αθλητισμού έχω ένα δυνατό σώμα δε φοβάμαι, όταν χρειαστεί, να διαπληκτιστώ και να αμυνθώ με επίθεση. Φυσικά, η λύση είναι να μιλάς γι΄αυτά τα περιστατικά και να ζητάς υποστήριξη, αλλά θυμάμαι τότε ήταν και μία εποχή που οι δάσκαλοι για παράδειγμα δεν έδιναν και μεγάλη σημασία.

Έχεις ζήσει αντίστοιχα περιστατικά στον χώρο του αθλητισμού;

Ναι έχω ζήσει. Όχι, όμως, από υψηλού επιπέδου αθλητές και κυρίως από το εξωτερικό. Εγώ από πιτσιρίκι έκανα μπαλέτο. Αυτό οι μεγάλες σχολές, όπως της Κίνας και της Ρωσίας, το θαύμαζαν και το εκτιμούσαν. Υπήρχαν όμως και κάποιες άλλες χώρες, που έκαναν -ξέρεις- αστειάκια και φοβικά σχόλια. Φυσικά και δεν μπήκα στη διαδικασία να αλλάξω το τεχνικό και καλλιτεχνικό μέρος της προπόνησής μου. Και για να είμαι ειλικρινής αυτό ήταν τελικά που ξεχώρισε και εκτιμήθηκε, όπως για παράδειγμα από το ολοσέλιδο των Νew York Times και της Corriere della Sera, αλλά και από τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Γυμναστικής, Βruno Grandi, που επίσημα είπε «ο Ιωάννης ξανάφερε την τέχνη στο άθλημά του».

Σκέφτηκες ποτέ ότι η σεξουαλική σου ταυτότητα θα μπορούσε να σου δημιουργήσει πρόβλημα στην καριέρα σου ως αθλητής;

Όχι, γιατί πίστευα τόσο πολύ στον εαυτό μου και στο όνειρό μου, που δεν υπήρχε περίπτωση, κανείς και για κανέναν λόγο να με σταματήσει. Όταν εγώ έφερα τις διακρίσεις που έμειναν στην αθλητική ιστορία, ήξερα τι ήμουν. Γνώριζα βέβαια ότι το κομμάτι της σεξουαλικότητας μου, θα σχολιαζόταν από κάποιους, αλλά ειλικρινά δε με ένοιαζε. Ακόμα και όταν στο κομμάτι της πρόκρισης στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα.

Είχαν δηλώσει άλλο όνομα, ενώ είχα πάρει την ονομαστική πρόκριση, επειδή υπήρχε πρόβλημα με την ομοσπονδία προς το πρόσωπό μου και τον προπονητή μου. Είχα πει τότε ότι «θα τους φάω το λαρύγγι» αν διανοηθούν να μου στερήσουν το όνειρο, για το οποίο τόσο σκληρά δούλεψα και ότι «θα πρέπει να περάσουν πάνω από το πτώμα μου».

Νιώθεις δηλαδή ότι υπήρχαν κάποιοι που είχαν πρόβλημα που ένα gay παιδί έφερνε τόσες πολλές διακρίσεις; Εθνικές διακρίσεις.

Ότι κάτι τέτοιο υπήρχε, υπήρχε. Το ότι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι, ήταν η δική μου απάντηση απέναντι τους.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο θα μείνουν στην ιστορία ως αυτοί με τις περισσότερες ανοιχτά ΛΟΑΤ+ συμμετοχές. Δυστυχώς, καμία τέτοια συμμετοχή δεν είναι από την Ελλάδα. Γιατί, πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

Από το 2000 έχουν γίνει αρκετά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Πιστεύω, δηλαδή ότι σήμερα τα παιδιά στην Ελλάδα έχουν λιγότερους φόβους στο να εκφράσουν τη διαφορετικότητα τους. Βέβαια, τα βήματα που πρέπει να γίνουν, σε σχέση με την αποδοχή, είναι ακόμη πολλά, κυρίως σε χώρους όπως ο πρωταθλητισμός, όπου υπάρχουν ακόμα αρκετά στερεότυπα. Πιστεύω ότι είμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο με θετικό πρόσημο.

Ο Ιωάννης Μελισσανίδης αποδέχεται τον τίτλο του πρώτου ανοιχτά γκέι Έλληνα Ολυμπιονίκη;

Ναι. Ξέρεις εσύ κάποιον άλλον; (γέλια)

Πώς αισθάνεσαι γι΄αυτό;

Όσο περήφανος αισθάνομαι για τα μετάλλια μου τόσο περήφανος είμαι και γι΄αυτό. Κι άλλο τόσο θα αισθανθώ όταν δε θα χρειάζεται πλέον να μιλάμε γι΄αυτά τα θέματα.

Τι θα συμβούλευες ένα νέο ΛΟΑΤ+ παιδί που θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό;

Να μην καταπιέσει ποτέ τη ζωή του και τα θέλω του. Να δεχθεί τη φύση του και να κάνει focus σ΄αυτό που αγαπά, χωρίς εκπτώσεις. Η μαγκιά, η λεβεντιά και η πραγματική νίκη είναι να δείχνεις αυτό που είσαι κι όχι να προσποιείσαι ότι είσαι αυτό που θέλει η κοινωνία. Αν έχει πρόβλημα η κοινωνία, που εγώ ως συνειδητοποιημένος άνδρας θέλω να ερωτευτώ έναν άλλο άνδρα, ας ψάξει αυτή να λύσει το πρόβλημα της.

Πότε σταματά όλο αυτό το έντονα αγωνιστικό κομμάτι;

Το 2004.

Και τι έγινε μετά;

Μετά ασχολήθηκα με την αγάπη μου για το θέατρο και τον χορό. Η αγάπη αυτή υπήρχε πάντα. Οπότε, ήρθε πολύ φυσικά. Πήγα στη Βασιλική Ακαδημία Θεάτρου στο Λονδίνο, μετά στην Αμερικανική Ακαδημία και έκτοτε πειραματίζομαι με κάτι που αγαπώ πολύ. Επιλεκτικά και χωρίς να έχω την αγωνία του βιοπορισμού.

Με τι καταπιάνεσαι αυτό τον καιρό;

Με τον Άγγελο Σικελιανό, γιατί είναι και τα 70 χρόνια από το θάνατό του. Σκεφτόμαστε τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο να κάνουμε ένα έργο, που θα έχει εμπνεύσεις από τον «Αλαφροΐσκιωτο» και τη «Σίβυλλα» του Σικελιανού και αντλώντας στοιχεία από τους μύθους που τον ενέπνευσαν, όπως αυτόν του Ίκαρου, συνδυαστικά με τον Πυρρίχιο (σ.σ. ποντιακός χορός). Συζητάμε, επίσης, με τα Ηνωμένα Έθνη για το «Μπολιβάρ» του Νίκου Εγγονόπουλου.


Πηγή

loading...

Αφήστε απάντηση

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιό σας!
Εισαγάγετε το όνομά σας εδώ