Όταν σκέφτεσαι να γνωρίσεις στα παιδιά σου έναν νέο σύντροφο, συνήθως το μυαλό σου πάει στο πότε και στο πώς. Σπανιότερα πάει στο τι σημαίνει αυτό για εκείνα. Γιατί για σένα είναι μια σχέση που προχωρά, για το παιδί όμως είναι κάτι άλλο. Είναι μια πληροφορία για τη ζωή του. Μια επιβεβαίωση ότι κάτι τελείωσε οριστικά και κάτι καινούριο ξεκινά χωρίς να το έχει διαλέξει. Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Όχι επειδή τα παιδιά δεν αντέχουν την αλλαγή, αλλά επειδή την αντέχουν μόνο όταν έχουν χώρο να τη χωνέψουν. Και αυτός ο χώρος δεν δημιουργείται με καλές προθέσεις, αλλά με καθαρές αποφάσεις και ρεαλιστικές προσδοκίες.
Η στιγμή που το παιδί καταλαβαίνει ότι κάτι αλλάζει οριστικά
Για πολλά παιδιά, η γνωριμία με νέο σύντροφο δεν είναι απλώς ένα νέο πρόσωπο. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνουν ότι η οικογένεια όπως την ήξεραν δεν επιστρέφει. Μέχρι τότε, ακόμη κι αν ο χωρισμός έχει γίνει μήνες πριν, υπάρχει μια εσωτερική αναμονή. Όταν εμφανίζεται τρίτος ενήλικας, αυτή η αναμονή κλείνει. Αυτό είναι πένθος, όχι ζήλια. Και αν δεν το αναγνωρίσεις, θα το δεις αλλιώς, ως αντίδραση, γκρίνια ή «δύσκολη συμπεριφορά». Το παιδί δεν σου λέει «δεν μου αρέσει ο σύντροφός σου», σου λέει «χάνω κάτι για δεύτερη φορά». Αν το καταλάβεις αυτό, σταματάς να πιέζεις για αποδοχή και αρχίζεις να δίνεις χρόνο για επεξεργασία. Και αυτό αλλάζει όλο το πλαίσιο.
Η σταθερότητα της σχέσης αφορά το παιδί, όχι εσένα
Δεν έχει σημασία αν εσύ νιώθεις ερωτευμένος ή αισιόδοξος. Για το παιδί, αυτό που μετρά είναι αν ο άνθρωπος που μπαίνει στη ζωή του θα μείνει ή θα εξαφανιστεί. Όταν τα παιδιά εκτίθενται σε διαδοχικούς συντρόφους, δεν μαθαίνουν «να προσαρμόζονται». Μαθαίνουν ότι οι σχέσεις είναι προσωρινές και ότι οι δεσμοί κόβονται χωρίς προειδοποίηση. Αυτό δημιουργεί ανασφάλεια, όχι ανθεκτικότητα. Η καθυστέρηση της γνωριμίας δεν είναι συντηρητισμός, είναι προστασία. Όχι από την αγάπη, αλλά από το επαναλαμβανόμενο πένθος. Αν η σχέση δεν έχει αποκτήσει βάθος και διάρκεια, το παιδί δεν χρειάζεται να τη γνωρίσει. Όχι γιατί δεν αντέχει, αλλά γιατί δεν του αναλογεί αυτό το ρίσκο.
Το οικογενειακό σύστημα δεν μηδενίζεται μετά τον χωρισμό
Ο άλλος γονιός δεν εξαφανίζεται επειδή χώρισες. Και το πώς λειτουργεί αυτή η σχέση επηρεάζει άμεσα το πώς θα βιώσει το παιδί τη νέα σου σχέση. Αν υπάρχει ένταση, ανταγωνισμός ή υπονόμευση, το παιδί βρίσκεται στη μέση. Δεν έχει τον ψυχικό χώρο να επεξεργαστεί κάτι νέο, γιατί προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεσαι άδεια για να προχωρήσεις. Σημαίνει όμως ότι χρειάζεσαι συνεννόηση σε βασικά πλαίσια. Όχι για χάρη του πρώην συντρόφου σου, αλλά για χάρη του παιδιού. Όταν το παιδί δεν χρειάζεται να διαχειριστεί συγκρούσεις ενηλίκων, μπορεί να ασχοληθεί με το δικό του βίωμα. Και αυτό κάνει όλη τη διαφορά.
Η γνωριμία με νέο σύντροφο δεν είναι τεστ ωριμότητας για το παιδί, ούτε απόδειξη ότι «προχωράει». Είναι μια διαδικασία προσαρμογής που θέλει χρόνο, καθαρότητα και λιγότερη ανάγκη να πάνε όλα καλά γρήγορα. Το παιδί δεν χρειάζεται να αγαπήσει, να δεθεί ή να χαμογελάσει ευγενικά. Χρειάζεται να μη νιώσει ότι πρέπει να προσποιηθεί. Όταν του επιτρέπεις να έχει αμφιθυμία χωρίς συνέπειες, τότε μπορεί πραγματικά να βρει τον χώρο του. Και αυτό, όσο κι αν καθυστερεί τα πράγματα, χτίζει κάτι πολύ πιο σταθερό από μια «επιτυχημένη πρώτη γνωριμία».
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
