Ο πρώτος χρόνος του γάμου δεν είναι ούτε ροζ συννεφάκι ούτε πεδίο μάχης. Είναι κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πιο απαιτητικό. Είναι η πρώτη φορά που η σχέση σου αποκτά έναν τίτλο που κουβαλά προσδοκίες, δικές σου και των άλλων, ακόμη κι αν λες πως δεν σε νοιάζουν. Ξαφνικά, πράγματα που πριν περνούσαν απαρατήρητα αποκτούν βάρος. Μικρές καθημερινές συνήθειες, τρόποι επικοινωνίας, σιωπές, αποφάσεις που μέχρι χθες έμοιαζαν αυτονόητες. Δεν αλλάζει η αγάπη από μόνη της, αλλάζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο τη ζεις. Και αυτό το πλαίσιο θέλει χρόνο για να το καταλάβεις, να το δοκιμάσεις και να το προσαρμόσεις χωρίς πανικό και χωρίς υπερβολικές ερμηνείες.
Οι προσδοκίες που δεν ήξερες ότι έχεις
Το πιο ύπουλο κομμάτι του πρώτου χρόνου δεν είναι οι καβγάδες, αλλά οι σιωπηλές προσδοκίες. Αυτές που δεν είπες ποτέ δυνατά γιατί ούτε εσύ ήξερες ότι υπάρχουν. Ρόλοι, ευθύνες, καθημερινά πρακτικά θέματα, από τα οικονομικά μέχρι το ποιος θυμάται τα οικογενειακά τραπέζια. Εκεί αρχίζουν τα πρώτα μικρά σοκ. Δεν σημαίνει ότι κάποιος κάνει κάτι λάθος, σημαίνει ότι κουβαλάτε διαφορετικές εικόνες για το τι σημαίνει σύζυγος. Όταν το καταλάβεις αυτό, αντί να μπεις σε θέση άμυνας, έχεις την ευκαιρία να μιλήσεις ουσιαστικά. Να ρωτήσεις από πού έρχεται αυτό που σκέφτεσαι και να ακούσεις από πού έρχεται ο άλλος. Αυτό δεν λύνει μαγικά τα πάντα, αλλά χτίζει κάτι πολύ πιο ανθεκτικό από το να έχεις δίκιο.
Οι δύσκολες κουβέντες που σε ωριμάζουν
Αν κάτι ξεχωρίζει τον πρώτο χρόνο του γάμου, είναι ότι δεν σε παίρνει άλλο να αναβάλλεις τις μεγάλες συζητήσεις. Παιδιά, χρήματα, δουλειά, ισορροπία, κοινά όνειρα και ατομικές φιλοδοξίες. Όχι γιατί υπάρχει σωστή απάντηση, αλλά γιατί η αποφυγή δημιουργεί μεγαλύτερη ένταση από την ίδια τη διαφωνία. Οι κουβέντες αυτές δεν γίνονται για να καταλήξετε κάπου οριστικά, αλλά για να ξέρετε πού στέκεστε τώρα. Και αυτό το τώρα έχει αξία. Όταν μιλάς ανοιχτά, μειώνεις τις παρεξηγήσεις και δίνεις χώρο στη σχέση να εξελιχθεί χωρίς να βάζει εκκρεμότητες κάτω από το χαλί. Είναι κουραστικό, αλλά είναι και απελευθερωτικό.
Μαζί, αλλά όχι ένα
Ένα από τα πιο υγιή μαθήματα του πρώτου χρόνου είναι ότι η ένωση δεν σημαίνει συγχώνευση. Δεν χρειάζεται να κάνετε τα πάντα μαζί, ούτε να έχετε κοινή γνώμη για όλα. Όσο πιο πολύ διατηρείς τον εαυτό σου, τόσο πιο σταθερή γίνεται η σχέση. Χόμπι, φίλοι, χρόνος μόνος σου, όλα αυτά δεν απειλούν τον γάμο, τον δυναμώνουν. Παράλληλα, μαθαίνεις και κάτι ακόμη σημαντικό. Τίποτα δεν είναι μόνιμο. Αποφάσεις αλλάζουν, ισορροπίες μετακινούνται, ανάγκες επαναπροσδιορίζονται. Το θέμα δεν είναι να κρατήσεις τα πράγματα όπως ξεκίνησαν, αλλά να τα επανεξετάζεις μαζί, χωρίς φόβο ότι αν αλλάξει κάτι, χάνεται η βάση.
Ο πρώτος χρόνος του γάμου δεν σου ζητά να τα κάνεις όλα σωστά. Σου ζητά να είσαι παρών. Να μιλάς, να ακούς, να δείχνεις ευγένεια ακόμη και στις μέρες που είσαι κουρασμένος. Να θυμάσαι ότι το ευχαριστώ και το σε βλέπω δεν είναι περιττά, είναι θεμέλια. Και κυρίως, να καταλάβεις ότι ο γάμος δεν είναι τελικός προορισμός, αλλά μια νέα αρχή που χτίζεται καθημερινά, με μικρές πράξεις, ρεαλισμό και λίγη περισσότερη κατανόηση απ’ όση νόμιζες ότι θα χρειαστείς.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
