Υπάρχουν στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πώς φαίνεται αυτό που ζεις, αντί να το ζεις. Να κάθεσαι δίπλα στον άνθρωπό σου και, αντί να συνδεθείς, να αναρωτιέσαι αν αυτή η στιγμή αξίζει ένα story. Δεν είναι κακό να θέλεις να μοιραστείς χαρές, ούτε να κρατάς αναμνήσεις. Το θέμα ξεκινά όταν η καταγραφή γίνεται πιο σημαντική από την εμπειρία. Όταν η σχέση αρχίζει να λειτουργεί σαν κάτι που πρέπει να παρουσιαστεί σωστά προς τα έξω. Εκεί χάνεται κάτι πολύ βασικό, η αίσθηση του “μαζί” που δεν χρειάζεται κοινό. Και ξέρεις κάτι; Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στους άλλους. Συμβαίνει εύκολα και σε σένα, ειδικά σε μια εποχή που όλα περνούν από φίλτρο. Η αγάπη όμως δεν είναι περιεχόμενο, είναι εμπειρία, και θέλει παρουσία, όχι σκηνοθεσία.
Όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι πώς φαίνεσαι αντί για το πώς νιώθεις
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να μοιράζεσαι τη ζωή σου και στο να τη διαμορφώνεις για να είναι “παρουσιάσιμη”. Αν αρχίζεις να επιλέγεις στιγμές με βάση το πώς θα φανούν, τότε χωρίς να το καταλάβεις απομακρύνεσαι από το πώς νιώθεις πραγματικά. Μπορεί να βρεθείς να χαμογελάς για μια φωτογραφία ενώ μέσα σου υπάρχει ένταση ή απόσταση. Αυτό δεν είναι υποκρισία, είναι μια μορφή προσαρμογής σε ένα περιβάλλον που σε θέλει πάντα καλά. Το πρόβλημα είναι ότι, όσο περισσότερο επενδύεις σε αυτή την εικόνα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να επιστρέψεις στην αλήθεια. Και η αλήθεια δεν είναι πάντα όμορφη, αλλά είναι η μόνη που μπορεί να σε φέρει κοντά στον άλλον. Μια σχέση που βασίζεται στο πώς φαίνεται, αρχίζει σιγά σιγά να χάνει το πώς είναι.
Η σύγκριση που σε απομακρύνει χωρίς να το καταλάβεις
Δεν χρειάζεται να το παραδεχτείς δυνατά, αλλά κάπου μέσα σου συγκρίνεις. Βλέπεις ζευγάρια που ταξιδεύουν, που γελάνε, που δείχνουν να τα έχουν βρει όλα, και αναρωτιέσαι γιατί η δική σου σχέση έχει δυσκολίες. Αυτό που ξεχνάς είναι ότι συγκρίνεις την καθημερινότητά σου με τις καλύτερες στιγμές των άλλων. Και αυτό είναι άδικο για σένα και για τη σχέση σου. Γιατί αρχίζεις να αμφισβητείς κάτι που ίσως έχει βάθος, επειδή δεν είναι “όμορφο” με την πρώτη ματιά. Η σύγκριση σε βγάζει από τη δική σου ιστορία και σε βάζει σε μια ξένη αφήγηση. Αντί να επενδύεις στη σύνδεση, επενδύεις στην εικόνα της σύνδεσης. Και εκεί χάνεται η ουσία, γιατί η ουσία δεν είναι συγκρίσιμη, είναι μοναδική.
Η σιωπή πίσω από τις τέλειες στιγμές
Οι σχέσεις δεν διαλύονται επειδή δεν έχουν ωραίες φωτογραφίες, αλλά επειδή δεν έχουν ουσιαστική επικοινωνία. Μπορεί να φαίνεστε αγαπημένοι προς τα έξω, αλλά αν μέσα στο σπίτι δεν μιλάτε πραγματικά, κάτι λείπει. Η επικοινωνία δεν είναι μόνο οι μεγάλες συζητήσεις, είναι τα μικρά καθημερινά, το ενδιαφέρον, η διάθεση να ακούσεις χωρίς να απαντήσεις αμέσως. Όταν η προσοχή σου φεύγει προς τα έξω, προς το πώς θα φανεί η σχέση, σταματάς να δίνεις χώρο σε αυτά που τη χτίζουν. Και τότε η σχέση γίνεται επιφάνεια, χωρίς βάθος. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Αυτό που χρειάζεται είναι να μπορείς να καθίσεις δίπλα στον άλλον και να νιώθεις ότι είσαι εκεί, πραγματικά, όχι απλώς παρών σε μια εικόνα.
Υπάρχουν σχέσεις που δεν θα τις δεις ποτέ στα social, και όμως είναι γεμάτες. Δεν έχουν ανάγκη να επιβεβαιωθούν, γιατί οι άνθρωποι μέσα σε αυτές ξέρουν τι έχουν. Ίσως εκεί να κρύβεται και το πιο ουσιαστικό στοιχείο, η αίσθηση ασφάλειας που δεν χρειάζεται χειροκρότημα. Αν η σχέση σου σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να σκέφτεσαι πώς φαίνεσαι, τότε βρίσκεσαι σε κάτι αληθινό. Δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν δυσκολίες ή αποστάσεις, σημαίνει όμως ότι υπάρχει χώρος να ειπωθούν. Και αυτό είναι πολύ πιο δυνατό από οποιαδήποτε εικόνα. Γιατί στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι αυτό που έδειξες, αλλά αυτό που έζησες, αυτό που άντεξε, αυτό που σε κράτησε κοντά όταν δεν υπήρχε κανείς να κοιτάζει.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
