Puffer fish σε μια σχέση που σημαίνει όταν ο άλλος σε πλησιάζει, αλλά μόλις νιώσει οικειότητα απομακρύνεται. Σου έχει τύχει να κάνεις μία γνωριμία που στην αρχή της σχέσης να είναι ο άλλος ανοιχτός, ζεστός, να φαίνεται διαθέσιμος, περνώντας το μήνυμα ότι κάτι όμορφο μπορεί να γεννηθεί ανάμεσά σας; Και μετά, ακριβώς τη στιγμή που αρχίζεις και νιώθεις ασφάλεια, εκείνος ξαφνικά αλλάζει, κλείνεται και απομακρύνεται, σα να τρόμαξε με την αυτή την εγγύτητα που μέχρι πριν λίγο επιδίωκε;
Πρόκειται για τον όρο puffer fish που χρησιμοποιείται μεταφορικά και αναφέρεται σε εκείνον τον άνθρωπο που όταν αισθάνεται ότι μία σχέση μπορεί να γίνει πιο ουσιαστική, «φουσκώνει» αμυντικά σαν το συγκεκριμένο ψάρι, που στα ελληνικά μεταφράζεται ως λαγόψαρο. Και εσύ μένεις και αναρωτιέσαι τι συμβαίνει, καταλήγοντας συνήθως σε συμπεράσματα όπως ότι δεν νιώθει ή δεν θέλει. Και όμως, συνήθως σημαίνει ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή νιώθει, αλλά δεν αντέχει εύκολα αυτό που ξυπνά μέσα του η συναισθηματική εγγύτητα.
Πώς θα τον αναγνωρίσεις;
- Σε πλησιάζει και μετά απομακρύνεται χωρίς καθαρή εξήγηση. Εκεί που όλα δείχνουν να προχωρούν, ξαφνικά γίνεται πιο ψυχρός, πιο αόριστος, λιγότερο διαθέσιμος. Δεν έχει προηγηθεί απαραίτητα σύγκρουση. Μερικές φορές αρκεί μια όμορφη στιγμή, λίγη περισσότερη τρυφερότητα ή μια πιο αληθινή κουβέντα για να ενεργοποιηθεί η απόσταση.
- Συνήθως δυσκολεύεται να μείνει μέσα στη συναισθηματική εγγύτητα. Μπορεί να είναι παρών μέχρι ενός σημείου, αλλά όταν η σχέση ζητήσει βάθος, μοιάζει να σφίγγεται. Αλλάζει θέμα, αποφεύγει, γίνεται πιο «λειτουργικός» και λιγότερο αληθινός. Σαν να μπορεί να αντέξει τη σύνδεση μόνο μέχρι εκεί που δεν νιώθει εκτεθειμένος. Συχνά δίνει και ανάμεικτα μηνύματα. Μια μέρα είναι τρυφερός, δοτικός, κοντά σου. Την επόμενη κρατά απόσταση, αργεί, σα να παγώνει. Κι εσύ, αντί να νιώθεις ήρεμα μέσα στη σχέση, προσπαθείς να καταλάβεις τι έγινε, τι άλλαξε, τι δεν είπες ή δεν έκανες σωστά.
- Μία φυσιολογική ανάγκη μπορεί να σημαίνει για εκείνον πίεση. Την απλή ανάγκη για ξεκάθαρα μηνύματα, σταθερότητα ή επικοινωνία μπορεί να τη βιώσει σαν απαίτηση ή περιορισμό. Όχι γιατί του ζητάς πράγματι κάτι υπερβολικό αλλά επειδή η εγγύτητα για αυτόν ενεργοποιεί μέσα του φόβο. Κι έτσι, αντί να απαντήσει στην ανάγκη σου, απαντά στην εσωτερική του απειλή μέσω της αποφυγής.
Ο «puffer fish» συχνά δεν φεύγει εντελώς. Μένει αλλά δεν είναι ολόκληρος εκεί. Κρατάει την επαφή, αλλά όχι και την ουσιαστική παρουσία. Είναι εκεί τόσο όσο χρειάζεται για να μη χαθεί ο δεσμός, αλλά όχι τόσο ώστε να αφεθεί πραγματικά. Αυτό είναι το σημείο που μπερδεύεσαι περισσότερο, καθώς δεν ζεις ούτε την ασφάλεια της σύνδεσης, ούτε όμως και την καθαρότητα της απομάκρυνσης. Μάλιστα αυτό που το κάνει πιο δύσκολο είναι το ότι στην αρχή παρουσιάζεται ως ένας γλυκός, γοητευτικός και ζεστός άνθρωπος, στην πορεία όμως αποστασιοποιείται.
Για άλλη μία φορά θα τονίσω πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να ακούμε τα μηνύματα που μας στέλνει ο ίδιος μας ο εαυτός. Για να αναγνωρίσεις λοιπόν έναν «puffer fish» δεν χρειάζεται μόνο να παρατηρήσεις εκείνον, αλλά να ακούσεις πώς νιώθεις εσύ δίπλα του. Αν βρίσκεσαι διαρκώς σε αναμονή, σε σύγχυση, σε προσπάθεια να μην πεις πολλά, να μην ζητήσεις πολλά, να μην τον τρομάξεις με την αλήθεια σου, τότε κάτι συμβαίνει. Μπορεί όπως λέμε να υπάρχει σχετικός φόβος στην αρχή στις σχέσεις αλλά όχι να προσπαθείς να μεταμορφωθείς εσύ για να χωρέσεις μέσα τους.
Κείμενο: Μαρίνα Μόσχα
Photos: iStock
