Τραγικός επίλογος στο περιστατικό στην Ηλιούπολη με την πτώση των δυο κοριτσιών στο κενό από την ταράτσα πολυκατοικίας έξι ορόφων καθώς πέθανε και η δεύτερη 17χρονη.
Η ανακοίνωση του ΚΑΤ για τον θάνατο της 17χρονης που έπεσε από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη αναφέρει τα εξής: «Σήμερα 14/05/2026 και ώρα 19:54 έχασε τη μάχη με τη ζωή η 17χρονη μαθήτρια που νοσηλευόταν στη ΜΕΘ Νοσοκομείου μας από 12/05/2026.
Το Νοσοκομείο ΚΑΤ εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους της» ανακοίνωσε το ΚΑΤ».
Το 17χρονο κορίτσι νοσηλευόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση στη ΜΕΘ του ΚΑΤ μετά την πτώση της στο κενό μαζί με την φίλη της και έφερε βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, πολλαπλά κατάγματα, το ένα από αυτά στη λεκάνη.
Το αδιανόητο περιστατικό έγινε το μεσημέρι της Τρίτης (12/05/2026), όταν οι δύο κοπέλες που είχαν πάρει τα κλειδιά της ταράτσας από την πολυκατοικία στην οποία διέμενε η μια εκ των δύο, ανέβηκαν πάνω σε αυτή.
Ήταν ήταν αποφασισμένες να πέσουν στο κενό, κάτι το οποίο έκαναν λίγο αργότερα. Στην ταράτσα η μια από τις 17χρονες άφησε το σακίδιό της μέσα στο οποίο υπήρχε ένα σημείωμα, το οποίο προοριζόταν για τους γονείς της.
Το σημείωμα και το άγχος για τις Πανελλήνιες
Το σημείωμα που άφησε η 17χρονη είναι γροθιά στο στομάχι. Δεν χωράει ο νους πως ένα νέο κορίτσι πάλευε με την κατάθλιψη και έτσι αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή της. Στο γράμμα της αναφέρθηκε και στις Πανελλήνιες Εξετάσεις που θα έδινε και που ένιωθε «ότι δεν θα περάσει».
Η κατάληξη του γράμματος πως «δεν θέλω να ζω, αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα» είναι γροθιά στο στομάχι για το πως βιώνουν αρκετοί νέοι τον φόβο της αποτυχίας.
Το γράμμα αναφέρει τα εξής: Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος.
Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω Πανελλήνιες Εξετάσεις αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά.
Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
