Το νερό γίνεται το νέο πεδίο σκληρής πολιτικής σύγκρουσης, με την κυβέρνηση να επιμένει ότι προχωρά σε αναδιάρθρωση της διαχείρισης και την αντιπολίτευση να μιλά για σχέδιο ιδιωτικοποίησης από την πίσω πόρτα.
Το νομοσχέδιο για το νερό έφερε ξανά στο προσκήνιο παλιές κοινωνικές συγκρούσεις, ενεργοποίησε την Αυτοδιοίκηση και έδωσε στην Αριστερά ένα κοινό μέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε τη Θεσσαλονίκη και το ιστορικό δημοψήφισμα του 2014 για να σηκώσει τους τόνους. Στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι το νερό μπορεί να λειτουργήσει όπως λειτούργησαν στο παρελθόν η ΔΕΗ ή οι πλειστηριασμοί: ως ένα κοινωνικό ζήτημα που υπερβαίνει τα στενά κομματικά ακροατήρια.
Η Ρένα Δούρου επανέφερε το σύνθημα «Όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού», επιχειρώντας να συνδέσει τη σημερινή αντιπαράθεση με τις μεγάλες κινητοποιήσεις της προηγούμενης δεκαετίας.
Η κυβέρνηση απορρίπτει τις αιτιάσεις
Στην κυβέρνηση απορρίπτουν ως αβάσιμες τις κατηγορίες περί ιδιωτικοποίησης, υποστηρίζοντας ότι το νομοσχέδιο αφορά την αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων πολλών ΔΕΥΑ, οι οποίες αντιμετωπίζουν οικονομικά αδιέξοδα, μεγάλες απώλειες νερού και αδυναμία χρηματοδότησης έργων.
Κυβερνητικά στελέχη επιμένουν ότι δεν αλλάζει ο δημόσιος χαρακτήρας του νερού, αλλά μόνο το μοντέλο διαχείρισης.
Κοινό μέτωπο από τα αριστερά
Πέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, στο ίδιο μέτωπο τοποθετείται και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ).
Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου Άννα Παπαδοπούλου κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι νομοθετεί χωρίς οικονομοτεχνική μελέτη, χωρίς διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και χωρίς να απαντά ποιος θα χρηματοδοτήσει τη μεταρρύθμιση.
Η ίδια έθεσε στο επίκεντρο το ενδεχόμενο αυξήσεων στους λογαριασμούς, υποστηρίζοντας ότι το κόστος θα μεταφερθεί τελικά στους πολίτες.
Το μεγάλο στοίχημα είναι η Αυτοδιοίκηση
Το πραγματικό πολιτικό βάρος, ωστόσο, δεν βρίσκεται μόνο στη Βουλή. Δήμαρχοι και διοικήσεις των ΔΕΥΑ εμφανίζονται επιφυλακτικοί απέναντι στις αλλαγές, φοβούμενοι απώλεια αρμοδιοτήτων και νέες οικονομικές επιβαρύνσεις.
Αν οι αντιδράσεις αυτές αποκτήσουν πανελλαδικά χαρακτηριστικά, η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα μέτωπο πολύ ευρύτερο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Το πολιτικό διακύβευμα
Για την κυβέρνηση, το δίλημμα είναι «μεταρρύθμιση ή στασιμότητα». Για την αντιπολίτευση είναι «δημόσιο αγαθό ή εμπορευματοποίηση».
Το ποιος θα επιβάλει τη δική του ανάγνωση θα κρίνει αν το νερό θα παραμείνει μια κοινοβουλευτική αντιπαράθεση ή θα εξελιχθεί σε μια ακόμη κοινωνική σύγκρουση με πολιτικό κόστος.
