Ο Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 χρόνων αφήνοντας πίσω του σημαντικό καλλιτεχνικό έργο με σπουδαίες ερμηνείες.
Ο ταλαντούχος ηθοποιός μεταξύ άλλων σφράγισε με την ερμηνεία του τη θρυλική κινηματογραφική ταινία «Λούφα και παραλλαγή» (1984), σε σενάριο και σκηνοθεσία του Νίκου Περάκη.
Υποδυόμενος τον εμβληματικό φαντάρο Γιάννη Παπαδόπουλο, έναν χαρακτήρα που σατίριζε με μοναδικό τρόπο τη στρατιωτική ζωή κατά την περίοδο της δικτατορίας, ο σπουδαίος ηθοποιός κέρδισε το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Νίκος Καλογερόπουλος: Τι έλεγε για τον ρόλο του φαντάρου Γιάννη Παπαδόπουλου
Τον Σεπτέμβριο του 1984, σε ένα μικρό πρόμο της ταινίας που είχε κάνει η ΕΡΤ, ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε εμφανιστεί ξυπόλυτος δίπλα στον Περάκη λέγοντας:
«Εγώ δεν φταίω τίποτα. Εσύ τα έκανες όλα. Εγώ υπηρετούσα σε ένα φυλάκιο ψηλά γιατί είχα προβλήματα με το αναπνευστικό μου σύστημα και ήρθε ο Περάκης και με πήρε, μου λέει θα κάνουμε μία ταινία στην Αθήνα.
Τι ταινία θα κάνουμε; Το και το μου λέει. Το και το λέω, εντάξει, συμφωνώ. Από εκεί και πέρα βλέπετε ξυπόλητος έχω έρθει στο στούντιο…»
Ο σπουδαίος ηθοποιός θα πει σε συνέντευξή του στην Popaganda, κάποια χρόνια αργότερα ότι για εκείνη την ταινία είχε πάρει 300.000 δραχμές “ακάθαρτα”. Λεφτά έβγαζες από δίπλα, αν έκανες βιντεοταινίες».
Τα απρόοπτα στη «Λούφα και Παραλλαγή»
Σε άλλη συνέντευξη του στο Οneman ο ηθοποιός είχε πει:
«Τις σκηνές στα βουνά με το χιόνι ήταν κανονισμένο να τις γυρίσουμε τελευταίες, να πάμε πάνω στα σύνορα με Βουλγαρία.
Δεκαπέντε είκοσι μέρες όμως πριν αρχίσουμε, ρίχνει χιόνι στην Αθήνα και μού λέει τότε ο Περάκης “ρε φιλαράκι, δεν πάμε να το κάνουμε, να γλιτώσουμε το ταξίδι μετά”;
Πάμε, λοιπόν, και σε μια μέρα τα κάναμε όλα. Μάς έφυγε ο τάκος.
Κολλήσαμε όμως τότε με το φορτηγό και κατεβήκαμε να σπρώξουμε. Και όλη μέρα εγώ λιώμα στην κούραση, κρύωσα. Γυρίζω σπίτι, κοιμάμαι, πάω το πρωί να σηκωθώ, πού να σηκωθώ;
Ήμουνα έτσι (σ.σ. δείχνει τον λαιμό του ακούνητο). ‘Πώπω λέω, ψύξη’.
Κάνουμε την πρώτη σκηνή στην ΥΕΝΕΔ, είναι η σκηνή που έρχεται και μου λέει ο άλλος ‘ρε εσύ δεν είσαι αυτός που ήμασταν μαζί στην πορεία, ο αριστερός;’. Εγώ πονάω φριχτά όμως.
Και λέω ”μάγκες, δεν μπορώ να κουνηθώ. Μέχρι να ετοιμάσετε το άλλο πλάνο, ελάτε να πάμε στο νοσοκομείο δίπλα να μού κάνουνε μία ένεση”. Πάμε, με το που με βλέπουνε έτσι οι γιατροί, φωνάζουνε “Μην κουνιέσαι¬!”.
Φέρανε ένα ειδικό φορείο με κάτι σακουλάκια με άμμο εδώ, να μη φύγει ο σβέρκος. Είχα πάθει μετατόπιση δύο σπονδύλων”.
