«Η λέξη αγάπη ξέρετε τι σημαίνει; Είναι από το αρχαίο άγαν και πάω, που σημαίνει πάω μαζί στην υπερβολή – υπερπροστατεύω. Δεν θα πάψω ποτέ να αγαπάω», είχε πει ο Γιώργος Μαζωνάκης στην τελευταία μεγάλη συνέντευξή του, στην εκπομπή Τετ-α-Τετ, όταν ρωτήθηκε αν εξακολουθούσε να την οικογένειά του.
Δεν έκρυβε την πίκρα του. Το αντίθετο. «Σίγουρα είμαι πικραμένος. Σίγουρα είμαι ψυχραμένος. Σίγουρα είμαι σε αμφισβήτηση», παραδεχόταν. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, έλεγε ότι θα κρατούσε πάντα στη ζωή του «μια ελπίδα που δεν θα σβήσει ποτέ».
Σήμερα, μετά την είδηση του θανάτου του, στο άκουσμα της οποίας «πάγωσε» όλη η Ελλάδα, τα λόγια εκείνης της συνέντευξης αποκτούν (αναπόφευκτα) διαφορετικό βάρος. Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή έχοντας πίσω του μια διαδρομή περισσότερων από τριών δεκαετιών, στη διάρκεια της οποίας έζησε με ένταση σχεδόν κάθε πλευρά της δημόσιας ζωής του. Τραγούδησε για τον έρωτα, την απόρριψη, τη μοναξιά και την υπερβολή, έπαιξε με την εικόνα του, αμφισβήτησε τα όρια του τι θα πει λαϊκός τραγουδιστής και δημιούργησε μια σκηνική περσόνα που δεν είναι δυνατό να συγκριθεί με οποιαδήποτε άλλη.
Στην τελευταία μεγάλη εξομολόγησή του, όμως, δεν ήταν τόσο ο «Μαζώ» που μιλούσε. Ήταν «ο Γιώργος».
Ένας άνθρωπος που είχε μόλις περάσει μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ζωής του και προσπαθούσε να εξηγήσει τι του είχε αφήσει. Μίλησε για την οικογένειά του, την προδοσία, τον φόβο, την πίστη, τη συγχώρεση, τη φωνή του, την απώλεια της αγαπημένης του σκυλίτσας, της Αρίθα. Και για τον κόσμο που, όπως έλεγε, τον προστάτευσε όταν ο ίδιος ένιωσε περισσότερο εκτεθειμένος από ποτέ.
«Τρόμος και προδοσία»
Ο τελευταίος χρόνος της ζωής του είχε σημαδευτεί από τη βαθιά οικογενειακή σύγκρουση που είχε πλέον περάσει στη δημόσια σφαίρα.
Στη συνέντευξη ο Γιώργος Μαζωνάκης μίλησε ανοιχτά για τη ρήξη με την οικογένειά του και για όσα είχαν προηγηθεί, δίνοντας τη δική του εκδοχή για μια υπόθεση που επί μήνες βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα.
Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν ο ακούσιος εγκλεισμός του στο Δρομοκαΐτειο, τον Αύγουστο του 2025.
Ο ίδιος θυμόταν ακόμη και τις μικρές λεπτομέρειες εκείνης της ημέρας. Είχε βγει για το πρωινό του μπάνιο και τη βόλτα με την Αρίθα, επέστρεψε στο σπίτι και λίγο αργότερα εμφανίστηκε η αστυνομία. Έφαγε, έκανε μπάνιο, ντύθηκε και ακολούθησε τους αστυνομικούς.
Όταν ρωτήθηκε τι είχε αισθανθεί, η απάντηση ήταν κοφτή.
«Θα πω τρόμος και προδοσία».
Αυτός ο «τρόμος», όμως, δεν ήταν το σημείο στο οποίο ήθελε να σταματήσει την αφήγησή του.
Κοιτάζοντας πίσω, επέμενε ότι η περιπέτεια τον είχε αλλάξει. Έλεγε πως μέσα από όσα συνέβησαν κατάφερε «να ελευθερωθώ. Να αφήσω δηλαδή τα βαρίδια που με τραβούσαν κάτω».
Ήταν ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση εκείνης της περιόδου: μια εμπειρία που ο ίδιος περιέγραφε ως τραυματική είχε γίνει ταυτόχρονα αφορμή να ξαναδεί τη ζωή του.
«Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος»
Αν υπήρχε κάτι για το οποίο ο Γιώργος Μαζωνάκης μιλούσε χωρίς δεύτερες σκέψεις, ήταν η σχέση του με τον κόσμο. Μια σχέση που είχε αρχίσει πολύ πριν γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους λαϊκούς τραγουδιστές της γενιάς του και που, όπως έλεγε, απέκτησε άλλο νόημα στην πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του.
«Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος», είχε πει.
Η σχέση αυτή είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Ήταν μόλις 15 όταν ένιωσε βέβαιος πως είναι τραγουδιστής. Ακολούθησαν τα πρώτα νυχτερινά μαγαζιά, οι μεγάλες πίστες, τα τραγούδια που έγιναν επιτυχίες και μια πορεία γεμάτη αλλαγές, εκκεντρικές εμφανίσεις και επιλογές που συχνά προκαλούσαν συζήτηση.
Κάπου σε αυτή τη διαδρομή γεννήθηκε και το «Μαζώ». Δεν το διάλεξε.
«Το Μαζώ είναι κάτι που το έβγαλε ο κόσμος, όχι εγώ», εξηγούσε. Ο ίδιος έβλεπε το Α και το Ω σ’αυτό, την αρχή και το τέλος, πράγματα που, όπως έλεγε, έμοιαζαν «σαν προφητικά».
Δυστυχώς, με κάποιον τρόπο, ήταν. Η μεγάλη συναυλία «Γιώργος Μαζωνάκης – 33 χρόνια από το Α έως το Ω» που θα λάμβανε χώρα σε λίγες ημέρες στην Τεχνόπολη, για να γιορτάσει την φωνή και τις δημιουργίες του θα έχει διαφορετικό φινάλε.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ο απόλυτος σταρ
Υπάρχει ένα ακόμη σημείο της συνέντευξης που μετά τον αιφνίδιο θάνατό του δύσκολα περνά απαρατήρητο.
Η συζήτηση είχε φτάσει στην έννοια του σταρ και στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι δημιουργούν μύθους γύρω από δημόσια πρόσωπα.
Για τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο σταρ ήταν απλώς «ο άνθρωπος που είναι φωτεινός».
Ακόμη και αυτή τη λάμψη, όμως, αρνιόταν να την πιστωθεί.
«Από τον Θεό είναι αυτά, δεν είναι δικά μας τα στοιχεία. Δεν μπορεί να κοκορεύεται κάποιος ότι γίνεται, ας πούμε, σταρ γιατί έτσι είναι αυτός. Ο Θεός του το δίνει αυτό και ο Θεός του το παίρνει αυτό».
Τίποτα δεν σου ανήκει για πάντα. Ούτε η επιτυχία, ούτε η λάμψη, ούτε καν εκείνο που θεωρείς αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου. Έτσι πίστευε.
«Όταν ο Θεός θέλει να μου πάρει κάτι, θα μου το πάρει»
Αυτό έγινε ακόμη πιο καθαρό όταν η συζήτηση έφτασε στη φωνή του.
Για έναν τραγουδιστή, ίσως δεν υπάρχει μεγαλύτερος επαγγελματικός φόβος από το να τη χάσει. Για τον Μαζωνάκη, αυτή ήταν η φωνή με την οποία είχε χτίσει όλη τη ζωή του. Μια χροιά που αναγνωριζόταν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και είχε συνοδεύσει τραγούδια που πέρασαν από γενιά σε γενιά.
«Το να χάσετε τη φωνή σας είναι ένας φόβος σας;», ρωτήθηκε.
«Όχι», απάντησε ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Και συνέχισε: «Θεωρώ ότι όταν ο Θεός θέλει να μου πάρει κάτι, θα μου το πάρει. Τέλος».
Η πίστη του στον Θεό
Όταν ρωτήθηκε από πού βρήκε τη δύναμη να αντέξει δυσκολίες της ζωής, απάντησε: «Θέμα του Θεού αυτό είναι καθαρά, τίποτα άλλο. Ο Θεός μου δίνει δύναμη».
Μίλησε για τις δοκιμασίες που έρχονται, για την πεποίθησή του ότι ο άνθρωπος καλείται να αντέξει όσα του δίνονται, αλλά και για την ανάγκη του να απομονώνεται και να προσεύχεται.
Είχε μιλήσει και για τις επισκέψεις του στο Άγιον Όρος. Δεν πήγαινε, όπως εξηγούσε, ως τουρίστας. Αναζητούσε την απλότητα, τη φύση, τις σκοτεινές εκκλησίες, έναν χώρο στον οποίο μπορούσε να προσευχηθεί πιο εύκολα.
Ήταν μια πλευρά του που απείχε πολύ από τα φώτα της πίστας, τα εκκεντρικά κοστούμια και την εικόνα του ανθρώπου που επί χρόνια φαινόταν να απολαμβάνει την υπερβολή.
Ίσως, όμως, να μην ήταν τόσο αντιφατική όσο έμοιαζε.
Ο Μαζωνάκης είχε ζήσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον θόρυβο και τη σιωπή, την έκθεση και την ανάγκη να απομονωθεί, τον «Μαζώ» και τον Γιώργο.
Η Αρίθα λείπει
Και ύστερα υπήρχε η Αρίθα.
Όταν μίλησε για τον θάνατο της σκυλίτσας του, η φωνή του άλλαξε, έσπασε. Για εκείνον δεν ήταν «απλά ένα σκυλάκι». Ο Γιώργος Μαζωνάκης την περιέγραψε ως «ένα πλάσμα που έστειλε ο Θεός». Και ποιος μπορεί να διαφωνήσει;
Η Αρίθα βρισκόταν δίπλα του σε μια περίοδο κατά την οποία ο ίδιος βίωνε αλλεπάλληλες συγκρούσεις και πίστευε ότι με έναν τρόπο απορροφούσε το βάρος του.
Η απώλειά της τον τσάκισε.
«Όταν έφυγε η Αρίθα εμένα με διέλυσε αυτό το πράγμα», είχε πει ο Γιώργος Μαζωνάκης.
«Ο Θεός συγχωρεί, όχι εγώ»
Παρά την πίστη του, δεν προσπάθησε να εμφανιστεί ως άνθρωπος που είχε ξεπεράσει τα πάντα.
Όταν η συζήτηση έφτασε στη συγχώρεση, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική: «Ο Θεός συγχωρεί, όχι εγώ. Εννοώ, δηλαδή, είμαι πολύ λίγος για να συγχωρέσω».
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν δήλωνε ότι είχε λυτρωθεί από τον θυμό. Ούτε ότι είχε αφήσει πίσω του τις πληγές. Αντίθετα, αναγνώριζε πόσο δύσκολη ήταν αυτή η διαδρομή.
«Δεν θα πάψω ποτέ να αγαπάω»
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του μπροστά στα φώτα. Η παρουσία του σε καθήλωνε.
Στην τελευταία μεγάλη εξομολόγησή του, όμως, όλα αυτά έμοιαζαν δευτερεύοντα.
Μιλούσε, με ένα μειδίαμα στα χείλη, για εκείνα που δεν φαίνονται.
Για την ανάγκη να τον εκτιμούν. Για τον φόβο που γίνεται τρόμος. Για την προδοσία από ανθρώπους που αγαπάς. Για ένα ζώο που χάνεται και αφήνει πίσω του αφόρητη σιωπή. Για τον κόσμο που μπορεί να σε αγκαλιάσει χωρίς να το περιμένεις. Για τον Θεό που, όπως πίστευε, δίνει και παίρνει. Για την ελπίδα που επέμενε να κρατά ακόμη και όταν είχε κάθε λόγο να είναι πικραμένος.
Και για μια εσωτερική μάχη που, όπως είχε πει ο ίδιος, ήταν τελικά η ίδια η ζωή: «ο διαρκής αγώνας του Γιώργου με τον Γιώργο», μέχρι αυτοί οι δύο να καταφέρουν κάποτε να συμφιλιωθούν.
Όσον αφορά τους άλλους, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν θα έπαυε ποτέ να αγαπά.
Chapeau, Μαζώ.
*Από την Ευγενία Κοτρώτσιου
