Υπάρχουν μέρες που κοιτάς τον άνθρωπό σου και νιώθεις ζεστασιά, ασφάλεια, οικειότητα. Υπάρχουν και άλλες που σε εκνευρίζει ο τρόπος που μασάει, που απαντάει, που υπάρχει. Και κάπου εκεί πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν αυτό σημαίνει κάτι σοβαρό. Αν χάλασε η σχέση, αν κάτι δεν πάει καλά, αν θα έπρεπε να νιώθεις αλλιώς. Spoiler, δεν υπάρχει άνθρωπος που να αγαπά αδιάκοπα, ασταμάτητα και χωρίς καμία σκιά τον σύντροφό του. Η ιδέα της μόνιμης ευφορίας είναι ωραία για ταινίες, όχι για κανονικές ζωές με δουλειές, παιδιά, άπλυτα και άγχη. Αυτό που νιώθεις έχει όνομα, λέγεται αμφιθυμία, και δεν είναι εχθρός της σχέσης. Είναι κομμάτι της.
Η αμφιθυμία δεν είναι πρόβλημα, είναι σήμα
Η αμφιθυμία σημαίνει ότι μπορείς να νιώθεις δύο αντικρουόμενα συναισθήματα ταυτόχρονα. Να αγαπάς και να θυμώνεις, να θες και να αμφιβάλλεις. Δεν είναι ένδειξη αποτυχίας, είναι ένδειξη συναισθηματικής ωριμότητας. Οι σχέσεις δεν είναι γραμμικές, κι όταν αλλάζει η ζωή, αλλάζουν και τα συναισθήματα. Συγκατοίκηση, παιδιά, οικονομική πίεση, κούραση, όλα φέρνουν στην επιφάνεια πλευρές που πριν δεν υπήρχαν. Εκεί γεννιέται η αμφιθυμία, όχι γιατί κάτι πάει στραβά, αλλά γιατί βλέπεις τον άλλον πιο καθαρά. Το θέμα δεν είναι αν εμφανίζεται, αλλά τι κάνεις με αυτήν. Αν τη δεις σαν πανικό, θα σε διαλύσει. Αν τη δεις σαν πληροφορία, μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι χρειάζεσαι πραγματικά μέσα στη σχέση.
Πότε είναι φυσιολογική και πότε χτυπά καμπανάκι
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο δεν είμαι στα καλύτερά μου μαζί σου και στο νιώθω μόνιμα μικρός, φοβισμένος ή ανασφαλής. Η αμφιθυμία γίνεται επικίνδυνη όταν συνοδεύεται από έλλειψη σεβασμού, συναισθηματική απόσταση, φόβο να μιλήσεις ή συνεχή αίσθηση ότι περπατάς σε τεντωμένο σχοινί. Αν όμως εμφανίζεται σε περιόδους αλλαγής ή κόπωσης, είναι συχνά λειτουργική. Σε αναγκάζει να σκεφτείς, να επαναδιαπραγματευτείς, να δεις αν αυτό που ζεις σε χωράει ακόμη. Δεν χρειάζεται κάθε δυσφορία να οδηγεί σε ρήξη, αλλά ούτε κάθε σχέση να σώζεται με υπομονή. Το κλειδί είναι να ξεχωρίσεις την προσωρινή αμφιβολία από τη μόνιμη συναισθηματική φθορά.
Τι μπορείς να κάνεις αντί να πανικοβληθείς
Το πρώτο βήμα είναι να μιλήσεις ειλικρινά με τον εαυτό σου, όχι κατηγορώντας τον άλλον. Τι σου λείπει, τι σε βαραίνει, τι έχει αλλάξει σε σένα. Μετά έρχεται η επικοινωνία, όχι με δραματικές δηλώσεις, αλλά με συγκεκριμένες ανάγκες. Δεν λες δεν σε αγαπάω όπως πριν, λες μου λείπει η σύνδεση, η χαρά, ο χρόνος μαζί. Η αμφιθυμία συχνά ζητά επανασύνδεση, όχι απόφαση. Μικρές αλλαγές, κοινές στιγμές, λιγότερη κριτική, περισσότερη περιέργεια για τον άλλον μπορούν να αλλάξουν πολλά. Και ναι, κάποιες φορές η αμφιθυμία δείχνει ότι η σχέση έχει κλείσει τον κύκλο της. Αυτό δεν την ακυρώνει, απλώς την ολοκληρώνει.
Το να μην αγαπάς τον σύντροφό σου κάθε μέρα με τον ίδιο τρόπο δεν σε κάνει κακό άνθρωπο, ούτε προβληματικό σύντροφο. Σε κάνει ανθρώπινο. Οι σχέσεις δεν είναι σταθερή κατάσταση, είναι δυναμική διαδικασία. Αν αποδεχτείς ότι η αγάπη χωρά και φως και σκιά, τότε μπορείς να δεις πιο καθαρά τι αξίζει να φροντίσεις και τι όχι. Η αμφιθυμία δεν ζητά βιαστικές αποφάσεις, ζητά επίγνωση. Και αυτή, όσο άβολη κι αν είναι, συχνά σε φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια σου.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου:iStock
