Κάποια συναισθήματα στη γονεϊκότητα δύσκολα λέγονται δυνατά. Ένα από αυτά είναι η αγωνία που νιώθουν πολλοί γονείς όταν περιμένουν το δεύτερο παιδί. «Θα το αγαπήσω όσο το πρώτο;» Η σκέψη αυτή μπορεί να φέρει ενοχές, όμως είναι πολύ πιο συνηθισμένη από όσο πιστεύεις. Η αγάπη δεν γεννιέται πάντα με τον ίδιο τρόπο ούτε ακολουθεί το ίδιο χρονοδιάγραμμα. Κάθε παιδί έρχεται σε μια διαφορετική στιγμή της ζωής σου και βρίσκει έναν διαφορετικό άνθρωπο απέναντί του. Αυτό δεν σημαίνει ότι η σχέση σας θα είναι λιγότερο δυνατή. Σημαίνει ότι θα είναι μοναδική. Αν σταματήσεις να συγκρίνεις τις εμπειρίες σου και επιτρέψεις στον χρόνο να κάνει τη δουλειά του, θα ανακαλύψεις ότι η καρδιά δεν χωρίζεται στα δύο, απλώς μεγαλώνει για να χωρέσει περισσότερη αγάπη.
Το δεύτερο παιδί δεν συναντά τον ίδιο γονιό
Όταν γεννήθηκε το πρώτο σου παιδί, όλα ήταν πρωτόγνωρα. Κάθε χαμόγελο, κάθε αγκαλιά, κάθε μικρή κατάκτηση είχε τη δύναμη μιας μεγάλης αποκάλυψης. Με το δεύτερο παιδί, όμως, έχεις ήδη περάσει από αυτή τη διαδρομή. Ξέρεις τι σε περιμένει, έχεις περισσότερη εμπειρία, αλλά και πολύ λιγότερο ελεύθερο χρόνο. Παράλληλα προσπαθείς να φροντίσεις ένα μεγαλύτερο παιδί που εξακολουθεί να χρειάζεται την προσοχή σου. Είναι φυσικό, λοιπόν, να νιώθεις ότι δεν έχεις ακόμη δεθεί με τον ίδιο τρόπο με το μωρό. Αυτό δεν σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο. Σημαίνει ότι ο δεσμός χτίζεται μέσα σε μια πολύ πιο απαιτητική καθημερινότητα και χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να ωριμάσει.
Κάθε παιδί σου δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο
Τα αδέλφια μπορεί να μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι, όμως δεν έχουν ποτέ τον ίδιο χαρακτήρα. Το ένα μπορεί να αναζητά συνεχώς αγκαλιές, ενώ το άλλο να εκφράζει την αγάπη του μέσα από το παιχνίδι, την περιέργεια ή την ανεξαρτησία του. Όταν σταματήσεις να περιμένεις ότι οι σχέσεις σου θα μοιάζουν μεταξύ τους, αρχίζεις να βλέπεις τα παιδιά σου ως δύο ξεχωριστές προσωπικότητες. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο της γονεϊκότητας. Δεν χρειάζεται να αγαπάς με τον ίδιο τρόπο για να αγαπάς εξίσου. Η διαφορετικότητα δεν μειώνει τη σχέση σου με κανένα από τα δύο παιδιά, αντίθετα την κάνει πιο ουσιαστική, γιατί σου επιτρέπει να ανταποκρίνεσαι στις πραγματικές ανάγκες του καθενός.
Οι ενοχές δεν σε κάνουν καλύτερο γονιό, η επίγνωση όμως ναι
Οι περισσότεροι γονείς θα περάσουν κάποια στιγμή από μια περίοδο αμφιβολίας. Η κούραση, η έλλειψη ύπνου και οι συνεχείς απαιτήσεις της καθημερινότητας μπορούν εύκολα να σε κάνουν να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου. Αν όμως παρατηρήσεις ότι δυσκολεύεσαι για μεγάλο διάστημα να συνδεθείς με το παιδί σου ή ότι οι σκέψεις αυτές σε κατακλύζουν, αξίζει να τις μοιραστείς με τον σύντροφό σου ή με έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι. Η γονεϊκότητα δεν είναι διαγωνισμός συναισθημάτων ούτε χρειάζεται να αποδεικνύεις κάθε μέρα πόσο αγαπάς τα παιδιά σου. Αυτό που έχει πραγματική αξία είναι να είσαι παρών, να τα γνωρίζεις λίγο περισσότερο κάθε μέρα και να αφήνεις τη σχέση σας να εξελίσσεται φυσικά. Γιατί τελικά δεν υπάρχουν δύο ίδιες σχέσεις μέσα στην ίδια οικογένεια και αυτή είναι μία από τις πιο όμορφες αλήθειες της αγάπης.
Στο τέλος, αυτό που θα θυμούνται τα παιδιά σου δεν είναι αν τους διάβασες ακριβώς τον ίδιο αριθμό παραμυθιών ή αν μοίρασες τον χρόνο σου με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια. Θα θυμούνται ότι ένιωθαν ασφαλή, αποδεκτά και αγαπημένα για αυτό ακριβώς που ήταν. Η σχέση που χτίζεις με το κάθε παιδί έχει τη δική της γλώσσα, τις δικές της στιγμές και τον δικό της ρυθμό. Και αυτό δεν είναι αδικία, είναι η φυσική εξέλιξη δύο μοναδικών ανθρώπων που μεγαλώνουν δίπλα σου. Η γονεϊκή αγάπη δεν μπαίνει σε συγκρίσεις, γιατί η ουσία της βρίσκεται ακριβώς στη μοναδικότητα κάθε δεσμού.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
