Ξέρεις ποιο είναι το πιο ύπουλο πράγμα στις σχέσεις; Όχι ο καβγάς. Ο καβγάς, με έναν τρόπο, δείχνει ότι υπάρχει ακόμη επαφή. Το ύπουλο είναι το «αυτόματο», να περνάς δίπλα από τον άνθρωπό σου σαν να είσαι συνάδελφος σε βάρδια, να κάνεις λίστες στο μυαλό σου ενώ το σώμα σου βρίσκεται αλλού, να σκέφτεσαι την επόμενη υποχρέωση πριν καν τελειώσει η προηγούμενη. Μέσα σε αυτή την καθημερινή ταχύτητα, η οικειότητα δεν χάνεται με δράμα, χάνεται με σιωπή. Κι εκεί μπαίνει κάτι απλό, σχεδόν ταπεινό, ένα φιλί. Όχι «φιλί να τελειώνουμε», αλλά φιλί που έχει πρόθεση, που σου θυμίζει ότι δεν είσαι μόνο γονιός, εργαζόμενος, οδηγός, υπεύθυνος για όλα. Είσαι και εσύ, μέσα σε μια σχέση, με σώμα, ανάσα, παρουσία.
Το φιλί ως «reset» από το αυτόματο
Όταν φιλάς, κάνεις κάτι που δεν γίνεται να το κάνεις μισό. Δεν μπορείς να φιλάς και να σκέφτεσαι ταυτόχρονα τον λογαριασμό της ΔΕΗ με την ίδια ένταση. Το φιλί, ειδικά αν το κάνεις συνειδητά, σου κόβει για λίγο τη φόρα και σε φέρνει από το κεφάλι πίσω στο σώμα. Αυτό το «γύρισμα» είναι τεράστιο, γιατί η αποσύνδεση ξεκινά συχνά εκεί, ζεις τη σχέση σου σαν παρατηρητής, σαν να κοιτάς τη ζωή σου από κερκίδα. Ένα απλό φιλί λειτουργεί σαν μικρή δήλωση, είμαι εδώ, σε βλέπω, δεν σε προσπερνάω. Δεν είναι κουβέντα, δεν είναι ανάλυση, δεν είναι διαπραγμάτευση. Είναι ένα σήμα ασφάλειας, ένα μη λεκτικό «είμαστε ομάδα». Και το ωραίο, δεν χρειάζεται να έχεις χρόνο, χρειάζεται να έχεις πρόθεση.
Ο κανόνας των 6 δευτερολέπτων και το σώμα που ηρεμεί
Υπάρχει ένας λόγος που ο John Gottman, από τους πιο γνωστούς ερευνητές σχέσεων, μιλά για φιλί περίπου έξι δευτερολέπτων κάθε μέρα. Είναι αρκετός χρόνος για να φύγεις από το «πετάω ένα φιλί σαν τυπικότητα» και να μπεις στο «συνδέομαι». Μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, το σώμα σου παίρνει μήνυμα ότι δεν τρέχεις να σωθείς από κάτι, ότι μπορείς να χαλαρώσεις. Η επαφή βοηθά στη ρύθμιση του στρες, γιατί όταν νιώθεις ασφάλεια, ο οργανισμός δεν κρατά τον συναγερμό μόνιμα ανοιχτό. Και κάπου εδώ εμφανίζονται και οι ορμόνες που ακούς συνέχεια, η κορτιζόλη που σχετίζεται με το στρες, η οξυτοκίνη που συνδέεται με το δέσιμο και την εμπιστοσύνη. Δεν είναι μαγεία του Hollywood, είναι βιολογία, και δουλεύει υπέρ σου.
Από την «έκρηξη» της αρχής στη ζεστασιά της ωριμότητας
Στην αρχή μιας σχέσης όλα έχουν ηλεκτρισμό, το φιλί μοιάζει με σκηνή που αλλάζει τη βαρύτητα. Εκεί κυριαρχεί η ντοπαμίνη, η χημεία της καινούριας εμπειρίας, της προσμονής, του «τι θα γίνει τώρα». Με τον χρόνο, αν η σχέση πάει καλά, το νευρικό σου σύστημα δεν χρειάζεται να είναι συνέχεια σε επιφυλακή. Μαθαίνεις τον άλλον, η αβεβαιότητα μειώνεται, η ασφάλεια ανεβαίνει, και τότε η οξυτοκίνη παίρνει περισσότερο χώρο. Αυτό δεν είναι πτώση, είναι ωρίμανση. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί μπερδεύουν την ηρεμία με την ανία και σταματούν τα μικρά αγγίγματα που κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Κι εδώ χρειάζεται μια καθαρή ιδέα, το φιλί δεν είναι εισιτήριο για σεξ, ούτε υποχρέωση. Είναι αυτόνομη πράξη τρυφερότητας. Όταν η τρυφερότητα επιστρέφει, συχνά επιστρέφει και η επιθυμία, γιατί νιώθεις ξανά ότι σε διαλέγουν.
Δεν θα μπεις σε θεραπεία λέγοντας «έχουμε πρόβλημα με τα φιλιά». Συνήθως λες «νιώθω μακριά», «δεν ακουμπιόμαστε», «έχουμε γίνει πρόγραμμα». Κι όμως, το φιλί είναι ένας από τους πιο γρήγορους δείκτες απόστασης, και ταυτόχρονα ένα από τα πιο απλά εργαλεία επανασύνδεσης. Αν λείπει, δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς, μπορεί να σημαίνει ότι έχεις κουραστεί, ότι έχεις φορτωθεί, ότι το μυαλό σου είναι μόνιμα στη λίστα υποχρεώσεων. Δοκίμασε κάτι πρακτικό, διάλεξε μία στιγμή σταθερή μέσα στη μέρα, πριν φύγεις, όταν γυρίζεις, πριν κοιμηθείς, και κάνε ένα φιλί με παρουσία, όχι με βιασύνη. Κλείσε για λίγο τον κόσμο, άνοιξε τον άνθρωπό σου. Δεν σώζει τα πάντα, αλλά θυμίζει το βασικό, η σχέση δεν ζει από μεγάλες δηλώσεις, ζει από μικρές επιστροφές.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
