Επιστήμονες βλέπουν με μεγάλη ανησυχία πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν θα είναι βιώσιμοι καθώς οι παγωμένοι και χιονισμένοι χειμώνες σπανίζουν όλο και περισσότερο.
Οι αθλητές των αθλημάτων χιονιού βιώνουν αυτές τις αλλαγές από πρώτο χέρι. Τα τελευταία χρόνια, αρκετοί αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Σκι και Χιονοσανίδας ακυρώθηκαν λόγω έλλειψης χιονιού και επικίνδυνων συνθηκών.
Μελέτη του 2024 σε 93 δυνητικές τοποθεσίες φιλοξενίας -εκείνες που διαθέτουν την απαραίτητη υποδομή για να υποστηρίξουν ένα τέτοιο γεγονός- διαπίστωσε ότι ακόμη και με προηγμένη τεχνητή παραγωγή χιονιού, ένας σημαντικός αριθμός δεν θα διαθέτει αξιόπιστες χιονολογικές συνθήκες στο μέλλον. Μέχρι τη δεκαετία του 2050, ο αριθμός των πιθανών διοργανωτών μειώνεται στο μισό και, ανησυχητικά, μόνο λίγες (17 έως 31) τοποθεσίες θα έχουν βιώσιμες συνθήκες για τη φιλοξενία των Παραολυμπιακών Αγώνων.
Στρατηγικές, όχι εύκολες
Έτσι οι επιστήμονες Daniel Scott, Πανεπιστήμιο του Waterloo, Madeleine Orr, Πανεπιστήμιο του Τορόντο και Robert Steiger, Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ έρχονται με νέα έρευνα να προτείνουν στρατηγικές για τον μετριασμό των κινδύνων που θέτει η κλιματική αλλαγή στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες.
Σε κείμενό τους στο The Conversation οι τρεις επιστήμονες εξηγούν πως πολλές στρατηγικές που θα εξεταστούν από τις επιτροπές, τις διοργανώτριες πόλεις και τις αθλητικές ομοσπονδίες, συνεπάγονται συμβιβασμούς που μπορούν να επηρεάσουν τη δυνατότητα των κοινοτήτων να φιλοξενήσουν τους Αγώνες, την εμπειρία αθλητών και θεατών και, ενδεχομένως, τη βιωσιμότητα της ίδιας της διοργάνωσης.
Για παράδειγμα, η χωροθέτηση των αγωνισμάτων χιονιού σε τοποθεσίες πιο απομακρυσμένες από την κύρια διοργανώτρια πόλη, όπου διεξάγονται τα κλειστά αγωνίσματα, θα μπορούσε να ενισχύσει την κλιματική αξιοπιστία. Ωστόσο, αυτό θα αύξανε τους χρόνους μετακίνησης και τις εκπομπές, ενώ θα περιόριζε τη δυνατότητα των θεατών να παρακολουθήσουν ορισμένους αγώνες.
Επειδή στο Μιλάνο Μιλάνο, οι εγκαταστάσεις είναι διασκορπισμένες σε διάφορες τοποθεσίες στη βόρεια Ιταλία, θα δυσκολευτούν αθλητές και φίλαθλοι να συναντηθούν και αυτό θα υπονομεύσει την ομαδικότητα και το πνεύμα της διοργάνωσης. «Περισσότεροι αθλητές από το συνηθισμένο δεν θα μπορέσουν να παραστούν στις τελετές έναρξης ή λήξης, επειδή θα αγωνίζονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά» λένε χαρακτηριστικά οι τρεις ειδικοί.
Αλλαγή προγράμματος
Στη συνέχεια, προτείνουν να επανεξεταστεί η παράδοση η διοργανώτρια πόλη να φιλοξενεί Παραολυμπιακούς και Ολυμπιακούς, καθώς οι ΑΜΕΑ είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στην κλιματική αλλαγή.
Μπορεί αυτό να έχει αναβαθμίσει τα παραολυμπιακά αθλήματα σε νέα επίπεδα προβολής και ποιότητας, σύμφωνα με την έρευνα, κάτι τέτοιο δεν αντέχει σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής, και η απώλεια των Παραολυμπιακών Αγώνων θα αποτελούσε καταστροφικό πλήγμα για τα χειμερινά αθλήματα.
Έτσι προτείνουν οι Παραολυμπιακοί Αγώνες να διεξάγονται τρεις εβδομάδες νωρίτερα. «Η μεταφορά της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στα τέλη Ιανουαρίου ή την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου και των Παραολυμπιακών στα τέλη Φεβρουαρίου ή την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου σχεδόν διπλασίασε τον αριθμό των κλιματικά αξιόπιστων τοποθεσιών για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες» λένε, προσθέτοντας πως κάτι τέτοιο «θα βοηθούσε στη διαφύλαξη της συμφωνίας «μία υποψηφιότητα, μία πόλη» έως τα μέσα και τα τέλη του αιώνα, εφόσον επιτευχθούν οι στόχοι της Συμφωνίας του Παρισιού».
Άλλες επιλογές που διασφαλίζουν την αξιοπιστία του χιονιού περιλαμβάνουν την επικάλυψη των δύο διοργανώσεων, την εναλλαγή των ετών φιλοξενίας ή τη διεξαγωγή τους σε δύο διαφορετικές τοποθεσίες την ίδια χρονιά. Ωστόσο, καθεμία από αυτές τις επιλογές συνεπάγεται πολιτικές και υλικοτεχνικές δυσκολίες.
Τι γίνεται με την τεχνητή παραγωγή χιονιού;
Η αυξανόμενη εξάρτηση από την τεχνητή παραγωγή χιονιού έχει προκαλέσει κριτική, ιδίως η τεχνητή παραγωγή χιονιού χρησιμοποιείται σε κάθε Χειμερινή Ολυμπιάδα από το 1980 στο Λέικ Πλάσιντ και θα είναι ολοένα και πιο καθοριστική στο μέλλον.
Οι ειδικοί είναι πεπεισμένοι ότι χωρίς την τεχνητή παραγωγή χιονιού, ο αριθμός των κλιματικά αξιόπιστων πιθανών διοργανωτών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες μειώνεται σε τέσσερις ή λιγότερους έως το 2050. Είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται από το 1980 ενώ στους Αγώνες του Πεκίνου το 2022 χρησιμοποιήθηκε σχεδόν 100% τεχνητό χιόνι.
Ωστόσο, ανησυχούν για το κατά πόσο βιώσιμη είναι αυτή η πρακτική, υπογραμμίζοντας πως πρέπει να μειωθούν οι ενεργειακές και υδάτινες απαιτήσεις της πρακτικής και να περιοριστούν οι επιπτώσεις στη τοπική βιοποικιλότητα.
«Παρά τα μειονεκτήματά της, χωρίς την τεχνητή παραγωγή χιονιού οι Αγώνες θα γίνονταν ολοένα και πιο άδικοι και επικίνδυνοι για τους αθλητές. Αγωνίσματα και διοργανώσεις θα έπρεπε να ακυρώνονται και, τελικά, θα καθίστατο αδύνατη η συμπερίληψη των αθλημάτων χιονιού στους Χειμερινούς Αγώνες».
Τέλος, προειδοποιούν πως αν και κανένα υπαίθριο άθλημα δεν θα αποφύγει τις συνέπειες της επιταχυνόμενης κλιματικής αλλαγής, τα αθλήματα χιονιού θα είναι τα πρώτα που θα επηρεαστούν.
«Η παγκόσμια αθλητική κοινότητα οφείλει να συνεργαστεί για να διεκδικήσει ισχυρή δράση για το κλίμα, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι της Συμφωνίας των Παρισίων, να προστατευθεί η ασφάλεια των μελλοντικών Ολυμπιονικών και Παραολυμπιονικών και να διατηρηθεί η πολιτιστική κληρονομιά αυτής της παγκόσμιας γιορτής του αθλητισμού για τις επόμενες γενιές» λένε στο άρθρο τους στο The Conversation.
Πηγή: In.gr
