Υπάρχει κάτι σχεδόν ύποπτο στον τρόπο που αντιδρούν οι άλλοι όταν τους λες ότι είσαι καλά μόνη σου. Όχι απλώς “οκ”, αλλά καλά, γεμάτη, ήρεμη, χωρίς να ψάχνεις απεγνωσμένα το επόμενο ραντεβού. Κάπου εκεί αρχίζουν τα βλέμματα, τα χαμόγελα με συμπόνια, οι μισοειπωμένες φράσεις τύπου “εντάξει, θα έρθει κι αυτό”. Σαν να υπάρχει ένα άγραφο όριο στο πόσο επιτρέπεται να σου αρέσει η ζωή χωρίς σχέση. Αν το ξεπεράσεις, κάτι δεν πάει καλά. Κι όμως, αν το καλοσκεφτείς, το πραγματικά περίεργο δεν είναι ότι είσαι καλά μόνη σου, αλλά ότι αυτό ακόμα αμφισβητείται. Γιατί έχουμε μάθει να θεωρούμε τη σχέση ως προορισμό και τη μοναχικότητα ως στάση αναμονής. Και όταν κάποιος δεν περιμένει, αλλά ζει, αυτό ξαφνιάζει.
Όταν η ευτυχία σου δεν “βολεύει” τους άλλους
Από μικρή έχεις ακούσει, άμεσα ή έμμεσα, ότι η αγάπη ολοκληρώνει, ότι η συντροφικότητα είναι το ζητούμενο, ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο σου μισό. Οπότε όταν δηλώνεις ότι είσαι ήδη ολόκληρη, δημιουργείται ένα μικρό ρήγμα σε αυτή την αφήγηση. Δεν είναι ότι οι άλλοι θέλουν το κακό σου, απλά έχουν μάθει να βλέπουν την ευτυχία μέσα από συγκεκριμένα καλούπια. Αν δεν θέλεις σχέση, ή αν δεν τη βάζεις στο κέντρο της ζωής σου, μοιάζεις σαν να παίζεις εκτός κανόνων. Και αυτό τους μπερδεύει. Γιατί αν γίνεται να είσαι καλά χωρίς όλα αυτά, τότε ίσως χρειαστεί να επανεξετάσουν και τις δικές τους επιλογές. Και αυτό είναι πιο δύσκολο από το να σε βαφτίσουν “αρνητική”, “κουρασμένη” ή “φοβισμένη”.
Η ενοχή του να περνάς καλά μόνη σου
Κάπου ανάμεσα στα κοινωνικά πρότυπα και στις προσωπικές σου εμπειρίες, φυτρώνει μια περίεργη ενοχή. Μήπως το έχεις παρατραβήξει, μήπως βολεύτηκες, μήπως αποφεύγεις κάτι; Αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν αυτή η ηρεμία είναι επιλογή ή άμυνα. Και είναι λογικό, γιατί έχουμε μάθει να αμφισβητούμε περισσότερο τη δική μας αυτάρκεια παρά μια μέτρια σχέση. Το αστείο είναι ότι κανείς δεν σε ρωτάει αν είσαι πολύ συμβιβασμένη μέσα σε έναν δεσμό, αλλά πολλοί θα σε ρωτήσουν αν έχεις “βολευτεί” μόνη σου. Η αλήθεια είναι ότι το να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου δεν είναι ένδειξη παραίτησης, είναι ένδειξη ότι κάτι μέσα σου έχει μπει σε σειρά. Και αυτό δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε εύκολο.
Όταν η ελευθερία γίνεται επιλογή και όχι παρηγοριά
Όσο περνά ο καιρός και μαθαίνεις να ζεις χωρίς να εξαρτάσαι συναισθηματικά από κάποιον, αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά τι πραγματικά θέλεις. Δεν ψάχνεις απλώς να μην είσαι μόνη, ψάχνεις να είσαι καλά. Και αυτό ανεβάζει τον πήχη, όχι από ιδιοτροπία, αλλά από αυτοσεβασμό. Η ελευθερία σου παύει να είναι κάτι προσωρινό και γίνεται τρόπος ζωής. Δεν σημαίνει ότι κλείνεις την πόρτα σε μια σχέση, σημαίνει ότι δεν θα την ανοίξεις για οποιονδήποτε. Και ναι, αυτό μπορεί να σε κρατήσει περισσότερο μόνη, αλλά ταυτόχρονα σε κρατά και πιο κοντά σε σένα. Το να επιλέγεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά δεν είναι μοναξιά, είναι στάση.
Δεν υπάρχει σωστή απάντηση στο αν είσαι “πολύ” καλά μόνη σου. Υπάρχει μόνο το πώς νιώθεις όταν κλείνεις την πόρτα πίσω σου και μένεις με τον εαυτό σου. Αν εκεί υπάρχει ηρεμία, αν υπάρχει χώρος, αν υπάρχει μια αίσθηση πληρότητας, τότε ίσως δεν λείπει τίποτα. Ίσως απλώς έχεις βρει κάτι που δεν είναι τόσο διαδεδομένο όσο νομίζαμε. Και αν κάποια στιγμή θελήσεις να το μοιραστείς με κάποιον, θα είναι επιλογή και όχι ανάγκη. Μέχρι τότε, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Ούτε ότι είσαι έτοιμη για σχέση, ούτε ότι δεν είσαι. Μερικές φορές, το πιο ειλικρινές πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να μείνεις εκεί που νιώθεις ο εαυτός σου.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
