Ξεκινάς νέα, σχεδόν άφοβα, χωρίς manual και χωρίς πολλές σκέψεις. Η σχέση μπαίνει στη ζωή σου την ίδια στιγμή που ψάχνεις ποια είσαι, τι αντέχεις, τι θες να γίνεις. Δεν είναι ρομαντική ταινία, είναι κανονική ζωή, με φοιτητικά σπίτια, πρώτες δουλειές, λογαριασμούς και εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι πια παιδί. Το να μεγαλώνεις μαζί με κάποιον δεν είναι δεδομένο πλεονέκτημα, ούτε καταδίκη. Είναι μια διαδρομή με ρίσκο. Γιατί δεν αλλάζεις μόνο εσύ, αλλάζει και ο άλλος, και αλλάζετε συχνά προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξετε, αλλά αν μπορείτε να χωρέσετε ο ένας μέσα στη νέα εκδοχή του άλλου, χωρίς να μικρύνετε, χωρίς να χαθείτε.
Η ταυτότητα δεν χτίζεται ως ζευγάρι
Όταν μια σχέση ξεκινά νωρίς, υπάρχει ο πειρασμός να γίνετε ένα σώμα, μια παρέα, μια ταυτότητα. Εδώ κρύβεται και η πρώτη παγίδα. Για να μεγαλώσεις μαζί με κάποιον, χρειάζεται πρώτα να μεγαλώσεις μόνος σου. Να έχεις φίλους που δεν είναι κοινοί, σκέψεις που δεν εγκρίνονται απαραίτητα, χώρους όπου ο άλλος δεν έχει ρόλο. Όχι από απόσταση, αλλά από σεβασμό. Η αυτονομία δεν απειλεί τη σχέση, την εκπαιδεύει. Όσο πιο καθαρά ξέρεις ποια είσαι, τόσο λιγότερο ζητάς από τον άλλον να σε ολοκληρώσει. Κι αυτό κάνει τη συνύπαρξη πιο ήρεμη, πιο ώριμη. Μια σχέση που ξεκινά νωρίς αντέχει όταν δεν φοβάται τη διαφοροποίηση, αλλά τη θεωρεί φυσική εξέλιξη.
Τα λάθη δεν είναι αποτυχία, είναι υλικό μάθησης
Μεγαλώνοντας μαζί, κάνεις όλα τα λάθη πάνω στον ίδιο άνθρωπο. Λάθη επικοινωνίας, επιλογών, χρόνου, προτεραιοτήτων. Δεν έχεις προηγούμενη εμπειρία να σε προστατεύσει, μόνο ένστικτο. Το κρίσιμο σημείο δεν είναι πόσα λάθη θα γίνουν, αλλά τι θα τα κάνεις. Αν τα χρησιμοποιείς για να κατηγορείς ή για να μαθαίνεις. Η συγχώρεση εδώ δεν είναι μεγαλοψυχία, είναι δεξιότητα. Μαθαίνεται. Όπως μαθαίνεται και το να ζητάς συγγνώμη χωρίς άμυνες, να ακούς χωρίς να απαντάς, να αλλάζεις χωρίς να νιώθεις ότι προδίδεις τον εαυτό σου. Μια σχέση που ωριμάζει δεν γίνεται άψογη, γίνεται πιο ειλικρινής και πιο ανθεκτική.
Οι στόχοι αλλάζουν, η κατεύθυνση συμφωνείται
Στα είκοσι άλλα θες, στα τριάντα άλλα, στα σαράντα αναθεωρείς ξανά. Το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή στόχων, αλλά η σιωπή γύρω από αυτήν. Όταν μεγαλώνεις μέσα σε μια σχέση, χρειάζεται να μιλάς συχνά για όνειρα, φόβους, φιλοδοξίες, ακόμα κι αν δεν είναι συγχρονισμένες. Δεν χρειάζεται να θέλετε τα ίδια πράγματα, χρειάζεται να ξέρετε τι θέλει ο άλλος. Οι μικροί κοινοί στόχοι, ένα ταξίδι, μια μετακόμιση, ένα επόμενο βήμα, λειτουργούν σαν άγκυρες. Σε κρατούν μαζί χωρίς να σε δένουν. Έτσι η σχέση δεν γίνεται εμπόδιο στην εξέλιξη, αλλά πλαίσιο ασφάλειας μέσα στο οποίο εξελίσσεσαι.
Το να μεγαλώνεις μαζί με κάποιον που γνώρισες νωρίς δεν είναι ρομαντικός μύθος ούτε κοινωνικό κατόρθωμα. Είναι μια απαιτητική επιλογή που θέλει συνειδητότητα. Θέλει να κοιτάς τον άλλον ξανά και ξανά σαν καινούριο άνθρωπο, όχι σαν ανάμνηση. Αν υπάρχει σεβασμός, διάλογος και χώρος για αλλαγή, τότε το μαζί δεν σε κρατά πίσω, σε προχωρά. Και αυτό, τελικά, είναι το μόνο που αξίζει να κρατήσεις.
Το να μεγαλώνεις μαζί με κάποιον δεν σημαίνει να μένετε ίδιοι, σημαίνει να αλλάζετε και να συνεχίζετε να διαλέγετε ο ένας τον άλλον.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
