Μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, η Τζένη Χειλουδάκη ξεδίπλωσε μία σειρά από αναμνήσεις που μέχρι σήμερα δεν ήταν ευρέως γνωστές. Παραδέχτηκε ότι εκείνη και ο Γιώργος Μαζωνάκης είχαν τσακωθεί αρκετές φορές και θυμήθηκε συγκεκριμένα έναν πολύ έντονο καβγά τους έξω από το lounge café που διατηρούσε. Όταν, όμως, έχασε τη μητέρα της και προσπαθούσε να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή, ο Γιώργος Μαζωνάκης στάθηκε στο πλευρό της με έναν τρόπο που η ίδια δεν ξέχασε ποτέ.
Όπως αποκαλύπτει στην ανάρτησή της, εκείνη την περίοδο ο τραγουδιστής επικοινώνησε μαζί της και της έδωσε 5.000 ευρώ, χωρίς να ζητήσει τίποτα σε αντάλλαγμα. Ακόμη πιο συγκινητική, όμως, είναι η συνέχεια της εξομολόγησής της. Σύμφωνα με την Τζένη Χειλουδάκη, κάθε φορά που ο Γιώργος Μαζωνάκης επέστρεφε τα καλοκαίρια στη Σητεία και πήγαινε κρυφά να τη δει στο τροχόσπιτό της, είχε μαζί του έναν φάκελο με χρήματα για εκείνη.
Ολόκληρη η συγκλονιστική ανάρτηση της Τζένης Χειλουδάκη
«Φίλησα τη Σοφία μου, τη γιαγιά που φροντίζω εδώ και ενάμιση χρόνο, ρύθμισα το κανάλι στο MEGA να δει τα σίριαλ της και της είπα καλό ξημέρωμα. Πήρα το Xanax μου, που μετά τον θάνατο της μητέρας μου συνταγογραφήθηκε από ψυχίατρο, γιατί η απώλειά της ήταν μαχαίρια στην καρδιά μου και ήταν αδύνατο να κοιμηθώ. Έβλεπα εφιάλτες και η στιγμή που έσβησε στα χέρια μου με στοιχειώνει ακόμα. 28η Οκτωβρίου ήταν, του ’21. Στις δέκα το βράδυ.
Έπεσα στην αγκαλιά του Μορφέα. Με ξύπνησε η φωνή σου. Σου είχαν αφιέρωμα στο MEGA. Αύριο σου έχει αφιέρωμα η Σητεία μας, κάτω στο λιμάνι. Έκανα καφέ, άναψα ένα τσιγάρο θάνατο, στριφτό καπνό Camel ελαφρύ, και έμεινα να σε κοιτώ να χορεύεις κρητικό χορό και έπειτα να τραγουδάς “Θέλω να γυρίσω στα παλιά”.
Είχαμε τσακωθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Μια φορά άγρια, έξω από το lounge café μου, δίπλα στου Μαθιού. Θυμάσαι, Γιώργο μου;
Όταν έφυγε η μανούλα μου από τη ζωή, όμως, τότε που στον δικό μου Γολγοθά προσπαθούσα να φτιάξω τη ζωή μου από την αρχή και να σταθώ στα πόδια μου, αγοράζοντας το τροχόσπιτο και όλα αυτά τα γνωστά, με πήρες τηλέφωνο και μου έδωσες πέντε χιλιάδες ε. Έτσι, γιατί γούσταρες. Και κάθε φορά που ερχόσουν στη Σητεία, καλοκαίρια, εκεί στα κρυφά, στο τροχόσπιτό μου, στον κήπο μου τον μαγικό, είχες πάντα έναν φάκελο με χρήματα για μένα.
Γιώργο μου; Θέλω να ξέρεις ότι έχω σταθεί στα πόδια μου πια. Γερά. Εσύ αναπαύσου πια εκεί ψηλά. Είμαι σίγουρη ότι η μανούλα μου σε κρατά στην αγκαλιά της και σε γλυκοφιλά για ό,τι έκανες για το παιδί της κάποτε.
Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω στα παλιά, να αλλάξω πολλά και για τους δύο μας. Το μόνο σίγουρο, ότι και οι δύο μας ανήκουμε στον κόσμο που μας αγάπησε και η ψυχή μας στον Θεό. RIP».
Αυτή η εξομολόγηση αποκαλύπτει μια βαθιά ανθρώπινη πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, την εκκεντρική του εικόνα και τη λαμπερή πορεία τριών δεκαετιών στις μεγάλες πίστες, βρισκόταν ένας άνθρωπος που, όπως αναφέρουν όσοι τον έζησαν από κοντά, συνήθιζε να προσφέρει σιωπηλά και ουσιαστικά, χωρίς να επιζητά ποτέ την προβολή των φιλανθρωπικών του πράξεων.
Πηγή: zougla.gr
