Σε ένα νέο, βαθιά προσωπικό MasterClass με θέμα τον θρήνο, ο Δούκας του Σάσεξ, 42 ετών, μοιράζεται ότι συχνά κοιτάζει ένα συγκεκριμένο πορτρέτο της Νταϊάνα και αναρωτιέται τι θα σκεφτόταν εκείνη για τη ζωή του σήμερα.
«Μπορώ πραγματικά να κάνω επαφή με τα μάτια της, και υπάρχει μια σκανδαλιάρικη νότα στο χαμόγελό της… Απλά νιώθω πολύ συνδεδεμένος μαζί της», λέει ο Χάρι για τη φωτογραφία, που τραβήχτηκε από τον διάσημο Γάλλο φωτογράφο Πάτρικ Ντεμαρσελιέ.
«Βρίσκω τον εαυτό μου να την κοιτάζω και να αναρωτιέμαι: “Τι σκέφτεται για αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή;”» μοιράζεται.
Ο θρήνος και η απώλεια
Το πορτρέτο, που δημοσιεύθηκε σε ειδικό τεύχος του Harper’s Bazaar τον Δεκέμβριο του 1995, έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Χάρι, ο οποίος ήταν μόλις 12 ετών όταν η Νταϊάνα έχασε τη ζωή της σε τροχαίο ατύχημα στο Παρίσι τον Αύγουστο του 1997.
Ο Χάρι παραδέχεται ότι μερικές φορές κοιτάζει τη φωτογραφία «για να δει αν αλλάζει η έκφραση του προσώπου της, αλλά αυτό δεν συμβαίνει ποτέ».
Η αποκάλυψη αυτή γίνεται στο «Redefining Grief: Building Resilience Through Loss» (Επαναπροσδιορίζοντας τον θρήνο: Χτίζοντας ανθεκτικότητα μέσα από την απώλεια), ένα νέο μάθημα του masterclass.com στο οποίο ο Χάρι συνεργάζεται με τη νευροεπιστήμονα Δρ. Μέρι-Φράνσις Ο’Κόννορ για να διερευνήσουν πώς ο θρήνος επηρεάζει τον εγκέφαλο και το σώμα και πώς οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν με την απώλεια.
Άπιστος και ένοχος
Ο Χάρι λέει ότι η σχέση του με τις φωτογραφίες της μητέρας του έχει αλλάξει με την πάροδο των χρόνων. Τις πρώτες μέρες μετά το θάνατό της, του ήταν δύσκολο ακόμη και να τις κοιτάξει.
«Παρόλο που είχα φωτογραφίες στο δωμάτιό μου στο σχολείο, θυμάμαι ξεκάθαρα ότι δεν σκεφτόμουν τη μητέρα μου, γιατί το να σκέφτομαι κάτι τόσο θλιβερό δεν θα την έφερνε ποτέ πίσω», αναπολεί.
Για χρόνια, λέει ο Χάρι, δυσκολευόταν να επιτρέψει στον εαυτό του να νιώσει ευτυχία χωρίς τη Νταϊάνα.
«Πέρασα τόσο καιρό συναισθηματικά μουδιασμένος, σε μεγάλο βαθμό, επειδή ένιωθα άπιστος και ένοχος για την πιθανότητα να είμαι ευτυχισμένος και χαρούμενος χωρίς εκείνη», μοιράζεται. «Ένιωθα ότι έπρεπε να είμαι λυπημένος και συναισθηματικά μουδιασμένος για να της αποδείξω ότι μου έλειπε».
Καθοδήγησέ με
Αλλά τελικά, η οπτική του άλλαξε. «Η αλήθεια είναι ότι αυτό που ανακάλυψα ήταν ότι, στην πραγματικότητα, το μόνο που ήθελε ήταν να είμαι ευτυχισμένος. Και αυτό ήταν μια τεράστια ψυχολογική αλλαγή για μένα. Με απελευθέρωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή».
Σήμερα, ο Χάρι λέει ότι σκέφτεται τη μητέρα του «σχεδόν κάθε βράδυ και τα περισσότερα πρωινά» και μερικές φορές ζητά τη συμβουλή της σε δύσκολες στιγμές.
«Πράγματι, όταν τα πράγματα ζορίζουν, λέω: “Γεια, χρειάζομαι λίγη βοήθεια εδώ. Καθοδήγησέ με προς τη σωστή κατεύθυνση”», λέει.
Σύμπτωση
Ο Χάρι περιγράφει επίσης στιγμές κατά τις οποίες πιστεύει ότι έχει αισθανθεί την παρουσία της Νταϊάνας στη ζωή του.
«Πολλά έχουν συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία έξι χρόνια, και εκείνη έχει εμφανιστεί σε στιγμές όπου είναι απολύτως λογικό να εμφανιστεί», μοιράζεται.
«Μερικές φορές με κάνει να γελάω δυνατά, γιατί είναι σαν να λέω: “Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Δεν υπάρχει καμία άλλη εξήγηση για αυτό, παρά μόνο εσύ”», προσθέτει ο Χάρι. «Το αισθάνομαι ως ενέργεια. Και είναι επίσης ορατό. Είναι ένα σημάδι. Και συνδέεται πολύ στενά μαζί της».
Την κουβαλάω μέσα μου
Ο Χάρι λέει ότι αισθάνεται επίσης μια σύνδεση με τη Νταϊάνα μέσω του φιλανθρωπικού του έργου, μεγάλο μέρος του οποίου αντανακλά τους σκοπούς που υπερασπιζόταν κατά τη διάρκεια της ζωής της.
«Ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν αφιερώνω την ενέργειά μου, ελπίζω ότι η μητέρα μου θα είναι περήφανη γι’ αυτό», λέει. «Προσπαθώντας να συνεχίσω και να προστατεύσω την κληρονομιά της, αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ήταν ότι το έργο που κατέληξα να επιλέξω, ή το έργο στο οποίο τελικά με τράβηξε και με γοήτευσε, ήταν τόσο παρόμοιο με το έργο που έκανε εκείνη».
«Μαζί με τον θρήνο έρχεται και αυτό -δεν είναι τόσο η ευθύνη, όσο το να κουβαλάς μέσα σου το πρόσωπο που έχασες καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής σου», προσθέτει.
«Υπάρχει ένα στοιχείο του να κουβαλάω τη μητέρα μου μέσα μου που, τελικά, μου δίνει ενέργεια για το έργο που επιτελώ».
Ντοκιμαντέρ στα σκαριά
Το περιοδικό People έμαθε ότι το MasterClass προσέγγισε τον Χάρι πέρυσι με σκοπό τη δημιουργία ενός μαθήματος με θέμα το πένθος. Το πρόγραμμα γυρίστηκε στην Καλιφόρνια στις αρχές του καλοκαιριού, αν και όχι στο σπίτι του στο Μοντεσίτο.
Το μάθημα, το οποίο κυκλοφόρησε εν όψει της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας στις 10 Οκτωβρίου, αποφέρει έσοδα σε δύο φιλανθρωπικές οργανώσεις που ασχολούνται με την απώλεια αγαπημένων προσώπων, το Comfort Zone Camp και το Scotty’s Little Soldiers, ένα έργο που ο Χάρι υποστηρίζει εδώ και πολλά χρόνια.
Το επόμενο έτος θα συμπληρωθούν 30 χρόνια από τον θάνατο της Νταϊάνα. Σύμφωνα με πληροφορίες του People, ο Χάρι εξετάζει διάφορους τρόπους για να τιμήσει την κληρονομιά της μητέρας του, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας δημιουργίας ενός ντοκιμαντέρ, αν και κανένα έργο δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί ή επιβεβαιωθεί.
*Με στοιχεία από people.com
*Από την Έφη Αλεβίζου
