Υπάρχει μια περίεργη στιγμή στη ζωή κάθε γονιού που συνειδητοποιεί ότι το σπίτι του δεν είναι πια ένα σπίτι ενηλίκων. Είναι μια πίστα επιβίωσης γεμάτη γωνίες, καλώδια, συρτάρια, πρίζες και αντικείμενα που μέχρι χθες δεν σου περνούσε καν από το μυαλό ότι μπορεί να θεωρηθούν “επικίνδυνα”. Και τότε βλέπεις ένα μωρό να μπουσουλάει αποφασισμένο προς το router σαν μικρός εξερευνητής του National Geographic και καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα για babyproofing. Το σωστό babyproofing δεν είναι υστερία ούτε υπερπροστασία. Είναι ένας τρόπος να αφήσεις το παιδί σου να εξερευνήσει τον κόσμο του με περισσότερη ασφάλεια και λιγότερα “ΜΗ!”. Το σημαντικότερο είναι να δεις το σπίτι από το ύψος του παιδιού. Κυριολεκτικά. Κάτσε κάτω στο πάτωμα και κοίτα γύρω σου. Εκεί θα καταλάβεις πόσα πράγματα βρίσκονται ακριβώς στο ύψος των μικρών χεριών που θέλουν να ανοίξουν, να τραβήξουν, να δοκιμάσουν και φυσικά να βάλουν στο στόμα.
Το σαλόνι και οι “αθώες” παγίδες
Το σαλόνι είναι συνήθως το πρώτο δωμάτιο που μετατρέπεται σε παιδική ζούγκλα. Εκεί υπάρχουν έπιπλα που φαίνονται σταθερά αλλά δεν είναι, τραπεζάκια με γωνίες που μοιάζουν φτιαγμένες από τον διάβολο και καλώδια που για κάποιον λόγο ασκούν τεράστια γοητεία στα μωρά. Οι ειδικοί επιμένουν πως οι βιβλιοθήκες, οι συρταριέρες και οι τηλεοράσεις πρέπει να στερεώνονται στον τοίχο γιατί ένα παιδί μπορεί να τις τραβήξει πολύ πιο εύκολα απ’ όσο νομίζεις. Επίσης, οι πρίζες χρειάζονται προστατευτικά και τα καλώδια καλό είναι να εξαφανιστούν πίσω από έπιπλα ή ειδικά καλύμματα. Πολύ σημαντικό είναι και το θέμα των χαλιών. Ένα χαλί που γλιστράει είναι αρκετό για μια πολύ άσχημη πτώση, όχι μόνο για το παιδί αλλά και για σένα που θα τρέχεις πανικόβλητη μέσα στο σπίτι προσπαθώντας να τα προλάβεις όλα ταυτόχρονα. Μην ξεχνάς και τα κορδόνια από στόρια ή κουρτίνες. Είναι από τα πιο υποτιμημένα σημεία κινδύνου μέσα σε ένα σπίτι.
Η κουζίνα δεν είναι παιδική χαρά
Αν το σαλόνι είναι tricky, η κουζίνα είναι level expert. Εκεί υπάρχουν καυτά αντικείμενα, καθαριστικά, μαχαίρια, γυάλινα σκεύη και δεκάδες πράγματα που ένα παιδί βρίσκει συναρπαστικά. Οι περισσότεροι γονείς ξεκινούν βάζοντας ασφάλειες στα ντουλάπια, αλλά το πραγματικό μυστικό είναι η οργάνωση. Τα επικίνδυνα αντικείμενα πρέπει να μεταφερθούν ψηλά και ό,τι μένει χαμηλά να είναι ασφαλές. Μια έξυπνη ιδέα είναι να αφήσεις ένα χαμηλό ντουλάπι ελεύθερο με πλαστικά μπολ και ξύλινες κουτάλες ώστε το παιδί να νιώθει ότι “συμμετέχει” χωρίς να κινδυνεύει. Επίσης πρόσεξε πολύ τις λαβές από κατσαρόλες, πάντα γυρισμένες προς τα μέσα, και μην αφήνεις ποτέ ζεστό καφέ ή φαγητό στην άκρη του πάγκου. Ένα παιδί τραβά τραπεζομάντιλα και σουπλά με ταχύτητα ninja. Και κάτι ακόμη που πολλοί ξεχνούν, οι συσκευές. Τοστιέρες, βραστήρες και καφετιέρες πρέπει να μένουν εκτός πρόσβασης, μαζί φυσικά με τα καλώδιά τους.
Μπάνιο και υπνοδωμάτιο θέλουν άλλη λογική
Το μπάνιο δείχνει μικρό και ακίνδυνο αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους χώρους για μικρά παιδιά. Το νερό από μόνο του αρκεί για ατύχημα μέσα σε δευτερόλεπτα, γι’ αυτό δεν αφήνεις ποτέ παιδί μόνο ούτε “για μισό λεπτό”. Τα χαλάκια πρέπει να είναι αντιολισθητικά και τα καλλυντικά, φάρμακα ή ξυραφάκια να αποθηκεύονται σε ντουλάπια με ασφάλεια. Ακόμα και το σεσουάρ χρειάζεται προσοχή γιατί ένα παιδί μπορεί να τραβήξει το καλώδιο χωρίς δεύτερη σκέψη. Στο υπνοδωμάτιο, η ασφάλεια ξεκινά από την κούνια. Το στρώμα πρέπει να εφαρμόζει σωστά και μέσα στην κούνια δεν χρειάζονται λούτρινα, μαξιλάρια και βαριές κουβέρτες όσο χαριτωμένα κι αν φαίνονται στο Instagram. Επίσης, όταν το παιδί αρχίσει να σηκώνεται όρθιο, πολλά αντικείμενα που πριν φαίνονταν “ψηλά” ξαφνικά παύουν να είναι. Εκεί καταλαβαίνεις ότι το babyproofing δεν γίνεται μία φορά αλλά εξελίσσεται μαζί με το παιδί.
Το πιο ωραίο με το σωστό babyproofing είναι ότι μετά από λίγο σταματάς να λειτουργείς σαν bodyguard σε μόνιμη υπερένταση. Το σπίτι γίνεται πιο ξεκούραστο και για σένα και για το παιδί. Δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται ο φόβος, γιατί οι γονείς πάντα θα πετάγονται από τον καναπέ με καρδιακό επειδή επικράτησε “ύποπτη ησυχία” για πάνω από δύο λεπτά. Αλλά αρχίζεις να νιώθεις ότι ο χώρος συνεργάζεται μαζί σου αντί να σου ανεβάζει την πίεση. Και τελικά αυτό είναι το ζητούμενο. Ένα σπίτι όπου το παιδί μπορεί να μεγαλώνει, να δοκιμάζει, να πέφτει λίγο, να ξανασηκώνεται και να ανακαλύπτει τον κόσμο του με περισσότερη ελευθερία και λιγότερους κινδύνους. Γιατί η παιδική ηλικία δεν γίνεται μέσα σε αποστειρωμένες βιτρίνες. Γίνεται σε σπίτια αληθινά, γεμάτα ζωή, παιχνίδια στο πάτωμα, μπουσουλήματα στον διάδρομο και γέλια που ακούγονται από το άλλο δωμάτιο.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
