Υπάρχει μια στιγμή που δε ξέρεις αν αυτό που νιώθεις λέγεται ζήλια ή απλώς αυτοσεβασμός. Τον βλέπεις να κοιτάζει λίγο παραπάνω, να σχολιάζει, να χαμογελάει με τρόπο που δεν απευθύνεται σε σένα, και μέσα σου αρχίζει εκείνη η γνώριμη ερώτηση. Υπερβάλλεις ή κάτι εδώ δεν σου κάθεται καλά; Το wandering eye δεν είναι πάντα κραυγαλέο, συχνά είναι ύπουλο, καθημερινό, σχεδόν συνηθισμένο. Και ακριβώς γι’ αυτό μπερδεύει. Γιατί άλλο το ανθρώπινο βλέμμα και άλλο η αίσθηση ότι κάπου χάνεται το μέτρο.
Όταν το βλέμμα δεν είναι απλώς βλέμμα
Το να βρίσκεις άλλους ανθρώπους ελκυστικούς δεν σε κάνει ούτε άπιστο ούτε ανώριμο. Είσαι άνθρωπος, όχι ρομπότ. Το θέμα αρχίζει όταν το βλέμμα αποκτά διάρκεια, πρόθεση και επανάληψη. Όταν δεν είναι μια φευγαλέα παρατήρηση, αλλά μια μικρή παράσταση που παίζεται μπροστά σου ή πίσω από την πλάτη σου. Εκεί δε μιλάμε πια για αισθητική αντίληψη, αλλά για συμπεριφορά που στέλνει μήνυμα. Και το μήνυμα συνήθως δεν είναι κολακευτικό. Γιατί σε κάνει να νιώθεις λιγότερο ορατή, λιγότερο επιθυμητή, σαν να βρίσκεσαι σε σχέση όπου ο άλλος κοιτάζει διαρκώς προς τα έξω. Αυτό δεν είναι θέμα ζήλιας, είναι θέμα συναισθηματικής ασφάλειας.
Όρια, όχι κανόνες
Κάθε σχέση έχει τους δικούς της άγραφους κανόνες, που στην πραγματικότητα είναι όρια. Δεν υπάρχουν γενικές συνταγές, υπάρχει μόνο το τι αντέχεις, τι σε πληγώνει και τι σε κάνει να μαζεύεσαι. Το wandering eye για κάποιον μπορεί να είναι αδιάφορο, για κάποιον άλλο βαθιά προσβλητικό. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου πει ότι είσαι υπερβολική, αν κάτι σε πονάει. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν επιτρέπεται, αλλά αν σέβεται. Αν έχεις μιλήσει ανοιχτά και ο άλλος συνεχίζει αδιάφορα, τότε το πρόβλημα δεν είναι το βλέμμα, αλλά η στάση. Τα όρια δε μπαίνουν για να ελέγξεις, μπαίνουν για να προστατεύσεις τη σχέση και τον εαυτό σου.
Social media και το νέο γκρίζο τοπίο
Κάποτε το wandering eye τελείωνε στο μπαρ ή στον δρόμο. Τώρα χωράει σε likes, emojis, stories και ιδιωτικά μηνύματα. Και εδώ τα πράγματα μπλέκουν περισσότερο, γιατί όλα μπορούν να βαφτιστούν αθώα. Ένα like δεν είναι τίποτα, ένα σχόλιο είναι απλώς ευγένεια, ένα DM απλή κουβέντα. Μέχρι που δεν είναι. Όταν κάτι γίνεται συστηματικό, κρυφό ή φορτισμένο, τότε αρχίζει να διαβρώνει την εμπιστοσύνη. Αν χρειάζεται να σβήσεις ιστορικό ή να κρύψεις την οθόνη, μάλλον έχεις ήδη περάσει μια γραμμή. Δε χρειάζεται να υπάρξει φυσική απιστία για να ραγίσει μια σχέση, αρκεί να χαθεί η αίσθηση του εμείς.
Το wandering eye δεν είναι πάντα προάγγελος απιστίας, αλλά συχνά λειτουργεί σαν καθρέφτης της σχέσης. Φανερώνει πόσο ασφαλής νιώθεις, αν ακούγεσαι πραγματικά και αν ο άλλος σε υπολογίζει στην πράξη, όχι στα λόγια. Όταν κάτι μέσα σου σε ενοχλεί επίμονα, αξίζει να το πάρεις στα σοβαρά χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς να το ακυρώνεις. Μίλα για το πώς σε κάνει να νιώθεις, όχι για το τι «κάνει λάθος» ο άλλος. Αν όμως η ενόχλησή σου συναντά ειρωνεία, αδιαφορία ή άρνηση, τότε το βασικό ερώτημα δεν είναι αν ζηλεύεις, αλλά αν βρίσκεσαι σε μια σχέση που σέβεται τα όριά σου. Και αυτή η συνειδητοποίηση, όσο δύσκολη κι αν είναι, σε φέρνει πιο κοντά σε κάτι πιο καθαρό και πιο τίμιο για σένα.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
