«Πεινάς;», «Θα επιστρέψω γρήγορα», «Ποιος είναι το καλύτερο παιδί;». Για πολλούς ανθρώπους, το να μιλούν στον σκύλο ή στη γάτα τους αποτελεί αυτονόητο κομμάτι της καθημερινότητας, σαν να συνομιλούν με ένα ακόμη μέλος της οικογένειάς τους. Άλλοι περιορίζονται σε σύντομες εντολές, ενώ κάποιοι αλλάζουν ακόμη και τον τόνο της φωνής τους, μιλώντας στα κατοικίδια πιο αργά και μελωδικά.
Μια νέα μελέτη κατέγραψε αυτές τις αυθόρμητες συνομιλίες στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Για τη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Psychiatry, επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Αριζόνα αξιοποίησαν ηχογραφήσεις από τέσσερις παλαιότερες έρευνες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αρχικές μελέτες αφορούσαν διαφορετικές ομάδες ενηλίκων και δεν είχαν σχεδιαστεί για να εξετάσουν τη σχέση με τα κατοικίδια.
Οι συμμετέχοντες φορούσαν μια συσκευή με ειδική εφαρμογή η οποία ενεργοποιούσε το μικρόφωνο για σύντομα διαστήματα, περίπου πέντε φορές την ώρα. Γνώριζαν ότι γίνονταν ηχογραφήσεις, αλλά όχι πότε ακριβώς. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου συμπεριφέρονταν πιο φυσικά από ό,τι πιθανόν θα έκαναν μπροστά σε έναν ερευνητή ή σε μια κάμερα. Η τελική ανάλυση περιέλαβε 5.072 ηχητικά αποσπάσματα από 240 ανθρώπους ηλικίας 24 έως 87 ετών, στα οποία υπήρχε ένδειξη ότι ένας σκύλος ή μια γάτα βρισκόταν κοντά.
Από τα χαϊδευτικά μέχρι τις… ολοκληρωμένες συζητήσεις
Για να ταξινομήσουν όσα άκουγαν, οι ερευνητές ανέπτυξαν το σύστημα AURAL-Pet. Οι 30 κατηγορίες του περιλαμβάνουν δραστηριότητες όπως το παιχνίδι, η βόλτα και το τάισμα, αλλά και διαφορετικά είδη ομιλίας, όπως εντολές, ερωτήσεις, χαϊδευτικά ονόματα, θετικά ή αρνητικά σχόλια και αναφορές στον άνθρωπο ως «μαμά» ή «μπαμπά» του ζώου.
Κατέγραψαν επίσης την ομιλία που απευθύνεται ειδικά στα κατοικίδια, τον υψηλότερο τόνο, τον πιο αργό ρυθμό και τα παρατεταμένα φωνήεντα που θυμίζουν τον τρόπο με τον οποίο πολλοί ενήλικες μιλούν στα μωρά. Μια άλλη κατηγορία αφορούσε τις στιγμές κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες απευθύνονταν στο κατοικίδιο σαν να ήταν ανθρώπινος συνομιλητής. Του μιλούσαν για τον καιρό, εξηγούσαν τι έκαναν, περιέγραφαν τις δουλειές της ημέρας ή μοιράζονταν τα σχέδιά τους.
Πόσο συχνά μιλάμε στα κατοικίδια;
Κατά μέσο όρο, οι άνθρωποι απευθύνονταν σε σκύλους ή γάτες στο 9,2% των αποσπασμάτων στα οποία μιλούσαν γενικά, είτε σε άλλους ανθρώπους είτε στον εαυτό τους είτε στο ζώο. Πίσω από τον μέσο όρο, ωστόσο, υπήρχαν μεγάλες διαφορές.
Ορισμένοι χρησιμοποιούσαν συχνά χαϊδευτικά, άλλοι προτιμούσαν πρακτικές οδηγίες και εντολές, ενώ κάποιοι σπάνια άλλαζαν τη συνηθισμένη τους ομιλία. Σε αρκετές κατηγορίες, αυτό που ένας άνθρωπος δεν έκανε ποτέ μπορούσε να εμφανίζεται σε κάθε ηχογράφηση κάποιου άλλου.
Η σχέση πίσω από την ευεξία
Οι επιστημονικές μελέτες για τη σχέση κατοικίδιων και ευεξίας καταλήγουν συχνά σε διαφορετικά αποτελέσματα. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι η απλή συγκατοίκηση με ένα ζώο δεν περιγράφει την ποιότητα του δεσμού ούτε όσα συμβαίνουν μεταξύ ανθρώπου και κατοικίδιου μέσα στην ημέρα.
Το νέο σύστημα θα μπορούσε πιθανώς να βοηθήσει τους ερευνητές να συγκρίνουν πραγματικές συμπεριφορές με δείκτες μοναξιάς, διάθεσης και ψυχικής υγείας. Η συγκεκριμένη εργασία δεν έκανε ακόμη αυτή τη σύνδεση. Επιπλέον, βασίστηκε σε σύντομα αγγλόφωνα ηχητικά αποσπάσματα και δεν μπορούσε πάντα να διακρίνει εάν το ζώο ήταν σκύλος ή γάτα.
