Η γονεϊκότητα έχει κύκλους, αλλά το γυμνάσιο είναι εκείνη η φάση που σε ξεγυμνώνει. Δεν έχει πια το χειροπιαστό της κούρασης των μικρών παιδιών, ούτε την απόσταση των μεγάλων που φεύγουν σιγά σιγά από το σπίτι. Έχει σιωπές, μάτια που γυρίζουν, πόρτες που κλείνουν πιο δυνατά απ’ όσο χρειάζεται και μια αίσθηση ότι ό,τι ήξερες μέχρι τώρα δεν δουλεύει. Εκεί που νόμιζες ότι είχες βρει ρυθμό, το παιδί αλλάζει και μαζί του αλλάζεις κι εσύ. Το γυμνάσιο δεν σε δοκιμάζει γιατί είναι πιο δύσκολο πρακτικά, αλλά γιατί σε αναγκάζει να αφήσεις τον έλεγχο, να αντέξεις την αβεβαιότητα και να αποδεχτείς ότι δεν είσαι πάντα ο άνθρωπος που έχει τις σωστές απαντήσεις.
Όταν οι συγκρούσεις δεν οδηγούν πουθενά
Στο γυμνάσιο μαθαίνεις με τον δύσκολο τρόπο ότι οι μάχες ισχύος είναι χαμένος χρόνος. Όσο περισσότερο επιμένεις να κερδίσεις τον καβγά, τόσο πιο πολύ χάνεις τη σχέση. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι ένα κινούμενο μείγμα ορμονών, ανασφάλειας και έντονων συναισθημάτων. Αν μπεις στη σύγκρουση με στόχο να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο, συνήθως καταλήγεις σε κλιμάκωση. Το ουσιαστικό μάθημα είναι να κάνεις πίσω χωρίς να εγκαταλείπεις τον ρόλο σου. Να κλείνεις το στόμα σου τη σωστή στιγμή, να δίνεις χώρο, να λες θα το ξανασυζητήσουμε όταν ηρεμήσουμε. Αυτό δεν είναι αδυναμία, είναι στρατηγική. Διδάσκεις στο παιδί ότι τα δύσκολα θέματα λύνονται με χρόνο και ψυχραιμία, όχι με φωνές και ανταγωνισμό.
Δεν έχεις πάντα τις σωστές λέξεις
Υπάρχουν στιγμές που ό,τι κι αν πεις ακούγεται λάθος. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Στο γυμνάσιο δεν χρειάζεσαι έτοιμες απαντήσεις, χρειάζεσαι ευελιξία. Μαθαίνεις να λες δεν ξέρω, έκανα λάθος, συγγνώμη. Μαθαίνεις επίσης πότε να σταματάς να μιλάς και απλώς να ακούς. Το παιδί δεν ζητά πάντα λύση, συχνά ζητά παρουσία. Όταν σου λέει ότι δεν τον καταλαβαίνεις, ότι εσύ μεγάλωσες αλλιώς, ότι δεν είχες social media, δεν χρειάζεται να πείσεις. Χρειάζεται να αντέξεις τη ματαίωση και να μείνεις εκεί. Αυτό το στάδιο είναι δοκιμή και λάθος, ακόμα κι αν το έχεις ξαναζήσει. Και μέσα από αυτό το χάος, το παιδί βλέπει έναν ενήλικα που δεν παριστάνει τον παντογνώστη, αλλά έναν άνθρωπο που προσπαθεί.
Χρειάζεσαι τη δική σου ομάδα
Η γονεϊκότητα στο γυμνάσιο είναι μοναχική αν προσπαθήσεις να την κουβαλήσεις μόνη σου. Τα παιδιά μεγαλώνουν και δεν θέλουν πια να μοιράζεσαι τα πάντα για εκείνα. Οπότε μαθαίνεις να ξεχωρίζεις σε ποιον μιλάς και τι λες. Ένας μικρός κύκλος ανθρώπων που εμπιστεύεσαι γίνεται σωσίβιο. Άλλοι γονείς που περνούν τα ίδια, που δεν σοκάρονται, που δεν κρίνουν. Ανταλλάσσετε εμπειρίες, γελάτε με τα παράλογα, στηρίζετε ο ένας τον άλλον πρακτικά και συναισθηματικά. Εκεί καταλαβαίνεις ότι τα μικρά προβλήματα αντικαταστάθηκαν από πιο σύνθετα, αλλά δεν είσαι μόνη. Το γυμνάσιο φέρνει νέα γλώσσα, νέους φόβους, νέες ισορροπίες και αυτή η κοινότητα σε κρατά όρθια.
Η αλήθεια είναι απλή και καθόλου ρομαντική. Η γονεϊκότητα είναι δύσκολη και το γυμνάσιο, για πολλούς, είναι η πιο απαιτητική της φάση. Σε ταπεινώνει, σε εκπαιδεύει, σε αναγκάζει να ξαναορίσεις τον ρόλο σου. Δεν σου υπόσχεται ότι θα γίνει εύκολο την επόμενη φορά, σου υπόσχεται όμως ότι θα γίνεις πιο ανθεκτική, πιο συνειδητή και πιο ανθρώπινη. Κι αυτό, όσο κι αν δεν φαίνεται στις δύσκολες μέρες, είναι μια μορφή εξέλιξης που αξίζει.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
