Μέχρι πριν λίγα χρόνια η απάντηση ήταν ξεκάθαρη. Δεν θέλεις παιδιά. Το έχεις σκεφτεί, το έχεις ζυγίσει, έχεις δει τη ζωή σου να εξελίσσεται με άλλους τρόπους και νιώθεις καλά με αυτό. Ξαφνικά όμως κάτι αλλάζει. Μπορεί να κλείνεις τα 35, μπορεί να βρίσκεσαι σε μια σταθερή σχέση, μπορεί απλώς να βλέπεις γύρω σου φίλους να γίνονται γονείς. Και εκεί που πίστευες ότι το θέμα είχε λυθεί μέσα σου, πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται. Όχι επειδή ξύπνησε κάποιο μυστηριώδες μητρικό ένστικτο, αλλά επειδή η σκέψη της μητρότητας αρχίζει να εμφανίζεται όλο και συχνότερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξες γνώμη. Σημαίνει ότι μεγάλωσες αρκετά ώστε να χωράς μέσα σου περισσότερες από μία αλήθειες. Και όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το να αμφισβητείς μια παλιά σου βεβαιότητα είναι συχνά σημάδι ωριμότητας και όχι σύγχυσης.
Όταν η κοινωνία μπαίνει στη συζήτηση
Υπάρχει ένας λόγος που πολλές γυναίκες αρχίζουν να σκέφτονται διαφορετικά το θέμα των παιδιών μετά τα 30. Δεν είναι μόνο η βιολογία. Είναι και το περιβάλλον. Ξαφνικά το Instagram γεμίζει μωρά, οι φίλες μιλούν για παιδικούς σταθμούς, οι συγγενείς ρωτούν διακριτικά ή λιγότερο διακριτικά πότε θα έρθει η σειρά σου. Παράλληλα, εμφανίζονται άρθρα για τη γονιμότητα, βίντεο για τη μητρότητα και ιστορίες ανθρώπων που είτε λατρεύουν είτε μετάνιωσαν που έγιναν γονείς. Το μυαλό σου βομβαρδίζεται από πληροφορίες και αρχίζει να εξετάζει ξανά ένα ενδεχόμενο που ίσως είχε κλείσει σε κάποιο συρτάρι. Αυτό δεν σημαίνει ότι χειραγωγείσαι. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι φτιαγμένος για να επανεξετάζει σημαντικές αποφάσεις όταν αλλάζουν οι συνθήκες της ζωής. Και η δεκαετία των 30 είναι γεμάτη από τέτοιες αλλαγές.
Ο φόβος της λάθος απόφασης
Πολλές φορές δεν είναι τα παιδιά που σκέφτεσαι. Είναι η πιθανότητα να μετανιώσεις μια επιλογή. Η ψυχολογία το ονομάζει anticipated regret, δηλαδή τον φόβο μιας μελλοντικής μεταμέλειας. Αναρωτιέσαι αν στα 50 θα εύχεσαι να είχες κάνει διαφορετικές επιλογές. Αν θα σου λείψει μια εμπειρία που σήμερα δεν σε ελκύει ιδιαίτερα. Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς ακόμη να καταλάβεις επειδή δεν το έχεις ζήσει. Αυτές οι σκέψεις είναι απολύτως φυσιολογικές και δεν αποτελούν απόδειξη ότι θέλεις να γίνεις μητέρα. Αποτελούν απόδειξη ότι προσπαθείς να φανταστείς όλες τις πιθανές εκδοχές του μέλλοντός σου. Ο άνθρωπος δεν φοβάται μόνο να πάρει τη λάθος απόφαση. Φοβάται και να κλείσει οριστικά μια πόρτα χωρίς να κοιτάξει τι υπάρχει από πίσω.
Η ζωή δεν χωρίζεται σε σωστές και λάθος διαδρομές
Για πολλά χρόνια η κοινωνία παρουσίαζε τη μητρότητα ως τη φυσική εξέλιξη κάθε γυναίκας. Σήμερα συμβαίνει και το αντίθετο. Υπάρχει συχνά πίεση να αποδείξεις ότι είσαι ανεξάρτητη, ελεύθερη και απόλυτα βέβαιη για την επιλογή σου να μην αποκτήσεις παιδιά. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Μπορεί να είσαι ευτυχισμένη χωρίς παιδιά και ταυτόχρονα να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν η ζωή σου αν είχες. Μπορεί να αγαπάς την ελευθερία σου και παράλληλα να συγκινείσαι όταν βλέπεις έναν γονιό με το παιδί του. Οι ανθρώπινες επιθυμίες δεν είναι στρατόπεδα. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις πλευρά κάθε φορά που περνά μια σκέψη από το μυαλό σου. Μπορείς απλώς να την παρατηρήσεις, να την επεξεργαστείς και να συνεχίσεις να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου.
Το πιο ενδιαφέρον σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν είναι αν τελικά θα αποκτήσεις παιδιά ή όχι. Είναι ότι αρχίζεις να εξερευνάς βαθύτερα τι σημαίνει για σένα μια γεμάτη ζωή. Για κάποιους ανθρώπους αυτή η εικόνα περιλαμβάνει παιδιά. Για άλλους όχι. Και για πολλούς η απάντηση αλλάζει με τα χρόνια. Δεν υπάρχει κάποιο τεστ που θα σου αποκαλύψει τι είναι σωστό. Υπάρχει μόνο η ειλικρινής παρατήρηση των επιθυμιών, των φόβων και των αξιών σου. Αν λοιπόν πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται συχνά τη μητρότητα ενώ πάντα έλεγες ότι δεν τη θέλεις, μην πανικοβάλλεσαι. Δεν είναι απαραίτητα σημάδι ότι άλλαξες γνώμη. Ίσως είναι απλώς η απόδειξη ότι συνεχίζεις να εξελίσσεσαι, να αμφισβητείς και να ανακαλύπτεις ποια θέλεις πραγματικά να είσαι.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
