Ο χωρισμός πονάει, όχι επειδή απέτυχες, αλλά επειδή αποχωρίζεσαι κάτι που είχε ριζώσει μέσα σου. Όταν τελειώνει μια σχέση, δεν χάνεις μόνο έναν άνθρωπο, χάνεις μια συνήθεια, μια καθημερινότητα, ένα μέλλον που είχες αρχίσει να σχεδιάζεις. Και αυτό μοιάζει με στέρηση. Δεν είναι τυχαίο, ο εγκέφαλός σου είχε μάθει να παίρνει “δόση” από την παρουσία του άλλου, από τα μηνύματα, από το άγγιγμα, από τη βεβαιότητα ότι κάποιος είναι εκεί. Όταν αυτό κόβεται απότομα, αντιδράς σαν να περνάς αποτοξίνωση. Θες να στείλεις μήνυμα, να δεις το προφίλ του, να θυμηθείς μόνο τα ωραία. Όμως ο χωρισμός δεν είναι ένδειξη ότι δεν άξιζες, είναι ένδειξη ότι κάτι δεν λειτουργούσε. Και η αλήθεια είναι ότι η θεραπεία ξεκινάει τη στιγμή που σταματάς να βλέπεις το τέλος ως προσωπική αποτυχία και αρχίζεις να το βλέπεις ως διαδικασία επαναφοράς του εαυτού σου.
Αναδόμησε την εικόνα που έχεις για σένα
Αν δεν ήσουν εσύ αυτή που πήρε την απόφαση, είναι εύκολο να αρχίσεις να ψάχνεις τι δεν είχες, τι δεν έκανες σωστά, τι σου έλειπε. Εκεί ακριβώς χρειάζεται να αλλάξεις οπτική. Ο χωρισμός συχνά ρίχνει την αυτοεκτίμησή σου πιο χαμηλά και από το πάτωμα, αλλά δεν είναι αντικειμενική αξιολόγηση της αξίας σου. Είναι μια συναισθηματική αντίδραση. Κάτσε και γράψε ποια στοιχεία έφερες εσύ στη σχέση, ποια είναι τα δυνατά σου σημεία, πώς αγαπάς, πώς φροντίζεις, πώς εξελίσσεσαι. Αν δυσκολεύεσαι, ρώτα ανθρώπους που σε ξέρουν πραγματικά. Θα εκπλαγείς από το πόσα βλέπουν σε σένα που εσύ έχεις ξεχάσει. Η αυτοεκτίμηση δεν χτίζεται με επιβεβαίωση από τον πρώην, χτίζεται όταν θυμάσαι ότι η αξία σου δεν εξαρτάται από το αν κάποιος μπόρεσε να τη διαχειριστεί.
Σταμάτα να εξιδανικεύεις, δες την ολόκληρη εικόνα
Ο εγκέφαλός σου έχει μια περίεργη τάση, όταν πονάς κρατάει μόνο τις όμορφες στιγμές. Θυμάσαι το ταξίδι, το γέλιο, την αγκαλιά, ξεχνάς τις σιωπές, τις παρεξηγήσεις, τα πράγματα που σε έκαναν να μικραίνεις. Αν θες πραγματικά να προχωρήσεις, χρειάζεται να δεις τη σχέση όπως ήταν, όχι όπως θα ήθελες να ήταν. Γράψε τα σημεία που σε δυσκόλευαν, τις αξίες που δεν ταίριαζαν, τις φορές που ένιωσες ότι συμβιβάστηκες υπερβολικά. Δεν το κάνεις για να κατηγορήσεις, το κάνεις για να ισορροπήσεις την εικόνα. Η ιδανικοποίηση σε κρατάει κολλημένη στο παρελθόν, η ρεαλιστική ματιά σε βοηθάει να επιλέξεις καλύτερα στο μέλλον. Όταν βλέπεις καθαρά, μειώνεται και η φαντασίωση της επιστροφής, γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν έχασες το τέλειο, έχασες κάτι ανθρώπινο με φως και σκιές.
Δώσε χώρο στο πένθος, αλλά βάλε όρια
Δεν χρειάζεται να το παίξεις δυνατή. Ο χωρισμός είναι απώλεια και η απώλεια θέλει πένθος. Κλάψε, γράψε, μίλα, περπάτησε, άφησε το σώμα σου να αποφορτιστεί. Όμως βάλε και ένα πλαίσιο. Αν αφήσεις τον εαυτό σου να βυθιστεί χωρίς όριο, κινδυνεύεις να μετατρέψεις τη θλίψη σε ταυτότητα. Όρισε στιγμές που θα επιτρέπεις στον εαυτό σου να πονάει και μετά σήκω και κάνε κάτι που σε γειώνει. Δες φίλους, δοκίμασε ένα νέο μέρος, κράτα δραστηριότητες που σε εκφράζουν, ακόμα κι αν τις έκανες μαζί του. Η ζωή σου δεν χρειάζεται να αδειάσει για να αποδείξει ότι αγάπησες. Αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να λειτουργήσεις, η συζήτηση με έναν ειδικό είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Το να ζητάς βοήθεια δείχνει ωριμότητα, όχι ήττα.
Ο χωρισμός δεν είναι σφραγίδα ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα. Είναι μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού. Σε αναγκάζει να δεις τι αντέχεις, τι δεν διαπραγματεύεσαι, τι χρειάζεσαι πραγματικά. Σε βγάζει από τη βολική ρουτίνα και σε φέρνει απέναντι στον εαυτό σου, χωρίς περισπασμούς. Κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που σήμερα μοιάζει καταστροφή ήταν στην πραγματικότητα καθαρισμός. Όχι γιατί δεν άξιζε η σχέση, αλλά γιατί άξιζες εσύ κάτι πιο συμβατό, πιο ώριμο, πιο αληθινό. Η αποτοξίνωση δεν είναι ευχάριστη, όμως σε επαναφέρει στη βάση σου. Και από εκεί, ξεκινάς ξανά, όχι για να αποδείξεις κάτι, αλλά για να επιλέξεις με περισσότερη επίγνωση και αυτοσεβασμό.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
