Υπάρχει μια φάση που βγαίνεις από μια σχέση και λες, εντάξει, δεν προχώρησε, δεν ταίριαζε. Και μετά, σχεδόν κινηματογραφικά, βλέπεις τον άλλον να δεσμεύεται πολύ γρήγορα με κάποιον άλλον. Εκεί κάπου γεννιέται η ανάγκη να βρεις μια εξήγηση που να μην πονάει τόσο. Κάπως έτσι μπαίνει στη ζωή σου η Taxi Cab Theory, αυτή η ιδέα ότι οι άνθρωποι δεσμεύονται όχι επειδή βρήκαν τον “σωστό” άνθρωπο αλλά επειδή έφτασαν στο “σωστό timing”. Σου ακούγεται βολικό, σχεδόν ανακουφιστικό, γιατί μεταφέρει το βάρος από εσένα στον χρόνο. Μόνο που τα πράγματα στις σχέσεις σπάνια είναι τόσο απλά. Και αν μείνεις σε αυτή την εξήγηση, υπάρχει κίνδυνος να χάσεις κάτι πιο ουσιαστικό, την κατανόηση του τι πραγματικά συνέβη.
Τι λέει η θεωρία και γιατί σε μπερδεύει
Η Taxi Cab Theory σου λέει ότι κάποιος, συνήθως ο άντρας σε ετεροφυλόφιλες σχέσεις, “ανάβει το φως” όταν είναι έτοιμος για δέσμευση και τότε απλώς επιλέγει όποιον βρίσκεται μπροστά του. Δηλαδή δεν έχει τόση σημασία ποιος είσαι εσύ αλλά αν πέτυχες τη σωστή στιγμή. Ακούγεται απλό, αλλά στην πραγματικότητα είναι υπερβολικά απλουστευτικό. Αγνοεί τη χημεία, τη συναισθηματική σύνδεση, τις αξίες, όλα αυτά που κάνουν μια σχέση να έχει βάθος. Επιπλέον, σε βάζει σε έναν ρόλο παθητικό, σαν να είσαι επιβάτης και όχι οδηγός της δικής σου ζωής. Αυτό είναι που σε μπερδεύει περισσότερο, γιατί ενώ νιώθεις ότι κάτι εξηγεί, ταυτόχρονα σε αφήνει με περισσότερα ερωτήματα για την αξία σου μέσα σε μια σχέση.
Το ψυχολογικό κόστος του “δεν ήταν η στιγμή”
Αν υιοθετήσεις αυτή τη θεωρία χωρίς φίλτρο, μπορεί να αρχίσεις να αμφισβητείς τον εαυτό σου με έναν ύπουλο τρόπο. Σκέφτεσαι ότι δεν σε επέλεξαν όχι επειδή δεν ταίριαζες, αλλά επειδή δεν ήσουν εκεί την “κατάλληλη ώρα”. Και αυτό δημιουργεί μια μόνιμη ανασφάλεια, γιατί το timing είναι κάτι που δεν ελέγχεις. Έτσι αρχίζεις να συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων, να πιέζεσαι να προλάβεις, να φοβάσαι ότι θα χάσεις το “τρένο”. Στην πραγματικότητα, όμως, οι υγιείς σχέσεις δεν χτίζονται πάνω σε χρονικά deadlines αλλά πάνω σε παρουσία, επικοινωνία και διάθεση για σύνδεση. Όταν μετατρέπεις τη δέσμευση σε θέμα συγκυρίας, μειώνεις τη σημασία της συναισθηματικής επιλογής και αυτό μπορεί να σε οδηγήσει σε σχέσεις που δεν σε εκφράζουν πραγματικά.
Πώς να δεις αλλιώς το timing στις σχέσεις
Το timing υπάρχει, αλλά δεν λειτουργεί μόνο του. Είναι σαν ένα κομμάτι του παζλ, όχι όλη η εικόνα. Μπορεί κάποιος να είναι έτοιμος για σχέση, αλλά αν δεν υπάρχει ουσιαστική σύνδεση, η δέσμευση δεν κρατάει. Και το αντίστροφο, μπορεί να υπάρχει έντονο συναίσθημα, αλλά αν δεν υπάρχει κοινή κατεύθυνση, πάλι θα χαθεί. Αυτό που αξίζει να κρατήσεις είναι ότι η επιλογή είναι πάντα αμφίδρομη. Δεν σε “παίρνει” κάποιος επειδή άναψε το φως του, επιλέγετε ο ένας τον άλλον. Όταν αρχίζεις να βλέπεις τις σχέσεις έτσι, σταματάς να κυνηγάς το σωστό timing και αρχίζεις να ψάχνεις το σωστό ταίριασμα. Και εκεί αλλάζει όλο το παιχνίδι, γιατί δεν περιμένεις να συμβεί κάτι, συμμετέχεις ενεργά σε αυτό.
Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι το “δεν ήταν η στιγμή” είναι μια φράση που λέγεται εύκολα αλλά εξηγεί πολύ λίγα. Οι σχέσεις δεν είναι ταξί που σταματούν τυχαία μπροστά σου, είναι επιλογές που χτίζονται με συνέπεια, επίγνωση και συναίσθημα. Όταν κάποιος φεύγει και βρίσκει κάτι άλλο γρήγορα, δεν σημαίνει ότι εσύ άργησες ή ότι έχασες τη σειρά σου. Σημαίνει απλώς ότι η συγκεκριμένη σύνδεση δεν είχε τη βάση που χρειαζόταν για να προχωρήσει. Και αυτό, όσο και αν πονάει, είναι πιο καθαρό από οποιαδήποτε θεωρία. Γιατί σου δίνει χώρο να δεις τι θέλεις πραγματικά, να σταθείς λίγο πιο σταθερά και να μην χωρέσεις τον εαυτό σου σε εξηγήσεις που δεν σε τιμούν.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
