Συχνά ακούμε ότι «οι νέοι σήμερα δεν κάνουν σχέσεις όπως παλιά». Ότι όλα είναι πιο γρήγορα, πιο επιφανειακά, πιο μπερδεμένα. Υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό, αλλά χρειάζεται προσοχή: οι νέοι δεν έχουν πάψει να θέλουν αγάπη, τρυφερότητα, αποδοχή και σύνδεση.
Αυτό που έχει αλλάξει είναι κυρίως το περιβάλλον μέσα στο οποίο σχετίζονται.
Σήμερα μια σχέση δεν ζει μόνο στο σχολείο, στη σχολή, στην παρέα, στο ραντεβού ή στην καθημερινή επαφή. Ζει και μέσα στο κινητό, στο μήνυμα που δεν απαντήθηκε, στο «διαβάστηκε» που έμεινε χωρίς συνέχεια, στο story που ανέβηκε, στο like που δόθηκε ή δεν δόθηκε. Στο αν ο άλλος θα σε εμφανίσει δημόσια ή θα σε κρατήσει στα κρυφά. Η σχέση έχει αποκτήσει και μια ψηφιακή σκηνή, πάνω στην οποία πολλές φορές παίζονται ανασφάλειες, προσδοκίες, ζήλιες και φόβοι απόρριψης.
Άρα, ναι, οι σχέσεις έχουν αλλάξει. Έχουν γίνει πιο άμεσες, πιο ορατές, αλλά και πιο ευάλωτες. Ένας νέος μπορεί να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με κάποιον και ταυτόχρονα να νιώθει βαθιά αβέβαιος για το τι πραγματικά σημαίνει αυτή η επικοινωνία. Μπορεί να μιλά καθημερινά με ένα άτομο, να υπάρχει φλερτ, οικειότητα ή και σεξουαλική επαφή, αλλά να μην ξέρει αν «είναι σχέση». Εδώ εμφανίζονται όροι όπως situationship ή friends with benefits, που περιγράφουν πιο ρευστές μορφές σύνδεσης.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι νέοι είναι επιφανειακοί ή ότι δεν θέλουν δέσμευση. Συχνά σημαίνει ότι φοβούνται την έκθεση. Φοβούνται να πουν «σε θέλω» και να μην ακούσουν το ίδιο. Φοβούνται να επενδύσουν και να απορριφθούν. Έτσι, πολλές φορές προστατεύονται πίσω από την ασάφεια, την ειρωνεία, την ψυχραιμία ή το «δεν είμαστε κάτι». Μόνο που αυτή η ασάφεια, ενώ για τον έναν μπορεί να μοιάζει ελευθερία, για τον άλλον μπορεί να γίνει πηγή άγχους και πόνου.
Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι μορφή έχει μια σχέση. Είναι αν υπάρχει σεβασμός, συναίνεση, καθαρότητα και συναισθηματική ασφάλεια. Ξέρουν και οι δύο τι είδους σχέση έχουν, τι ζουν; Μπορούν να μιλήσουν ανοιχτά; Υπάρχει χώρος για όρια; Μπορεί ο ένας να πει «όχι» χωρίς να φοβηθεί ότι θα χάσει τον άλλον;
Οι νέοι σήμερα δεν αγαπούν λιγότερο. Αγαπούν, φοβούνται, φλερτάρουν και πληγώνονται μέσα σε έναν κόσμο πιο γρήγορο, πιο ψηφιακό και πιο εκτεθειμένο. Το ζητούμενο δεν είναι να τους κρίνουμε με νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά να τους βοηθήσουμε να μάθουν να σχετίζονται με ειλικρίνεια, όρια, τρυφερότητα και σεβασμό.
Κείμενο: Μαρίνα Μόσχα
