Για πόσο ακόμη θα ζει ο Ήλιος, χαρίζοντάς μας το φως του; Το τέλος του ενδέχεται να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη αναστάτωση στο ηλιακό σύστημα απ’ όση εκτιμούσαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες. Νέα μελέτη υποδεικνύει ότι σε αυτή την περίπτωση οι τροχιές των εξωτερικών πλανητών, όπως ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας, μπορεί να γίνουν ασταθείς πολύ νωρίτερα από ό,τι προέβλεπαν τα προηγούμενα μοντέλα. Σε ορισμένα σενάρια μάλιστα, η αναστάτωση θα μπορούσε να ξεκινήσει πριν ακόμη ολοκληρωθεί η διαδικασία κατά την οποία θα χάσει μεγάλο μέρος της μάζας του.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό The Astrophysical Journal Letters και εξετάζει πώς οι αλλαγές που θα υποστεί ο Ήλιος στο μακρινό μέλλον ενδέχεται να επηρεάσουν τις τροχιές των πλανητών.
Τι θα συμβεί όταν πεθάνει ο Ήλιος;
Σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια, ο Ήλιος αναμένεται να εξαντλήσει τα αποθέματα υδρογόνου στον πυρήνα του και να εξελιχθεί σε ερυθρό γίγαντα, διογκώνοντας σημαντικά τις εξωτερικές του στιβάδες. Στη συνέχεια, θα αποβάλει μεγάλο μέρος της μάζας του και θα καταλήξει σε έναν λευκό νάνο, ένα μικρό και πυκνό αστρικό υπόλειμμα.
Η Γη πιθανότατα δεν θα μπορεί να φιλοξενήσει ζωή πολύ πριν από αυτή τη φάση, καθώς η αυξανόμενη φωτεινότητα του Ήλιου θα μεταβάλει δραστικά τις συνθήκες στον πλανήτη μας.
Η απώλεια μάζας του Ήλιου, ωστόσο, θα επηρεάσει και τους πλανήτες που βρίσκονται μακρύτερα. Καθώς η βαρυτική του έλξη εξασθενεί, οι τροχιές τους αναμένεται να διευρυνθούν. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα παραμείνουν σταθερές ή αν θα αρχίσουν να μεταβάλλονται με απρόβλεπτο τρόπο.
Γιατί οι τροχιές μπορεί να γίνουν ασταθείς αν ο Ήλιος έχανε τη μάζα του;
Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν χρησιμοποίησαν υπολογιστικά μοντέλα για να εξετάσουν διαφορετικά σενάρια απώλειας μάζας του Ήλιου. Συγκεκριμένα, μελέτησαν τι θα συνέβαινε αν ο Ήλιος έχανε τη μάζα του σταδιακά, αλλά και αν την απομάκρυνε σε διαδοχικά, πιο απότομα επεισόδια. Το δεύτερο ενδεχόμενο μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες μεταβολές στις βαρυτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των πλανητών.
Οι επιστήμονες εξέτασαν 672 διαφορετικά σενάρια και παρακολούθησαν την εξέλιξη των πλανητικών συστημάτων για 3 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τον σχηματισμό του λευκού νάνου.
Πλανήτες που μπορεί να εκτοξευθούν στο Διάστημα
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι έως και το 96% των συστημάτων με πιο απότομη απώλεια μάζας έγιναν ασταθή μέσα στα επόμενα 3 δισεκατομμύρια χρόνια. Περίπου το 40% εμφάνισε διαταραχές ή βίαιες μεταβολές στις τροχιές των πλανητών ακόμη νωρίτερα, πριν ολοκληρωθεί η απώλεια μάζας.
Σε ορισμένες προσομοιώσεις, πλανήτες εκτοξεύθηκαν έξω από το Ηλιακό Σύστημα, ενώ σε άλλες ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας αντάλλαξαν τροχιές. Δεν κατέληξαν, ωστόσο, όλα τα σενάρια σε καταστροφή: ορισμένες διαμορφώσεις παρέμειναν σταθερές για δισεκατομμύρια χρόνια.
Τα ευρήματα δεν αποτελούν πρόβλεψη ότι η καταστροφή είναι βέβαιη. Δείχνουν, όμως, ότι το μακρινό μέλλον του Ηλιακού Συστήματος μπορεί να είναι πολύ πιο χαοτικό απ’ όσο πιστεύαμε, καθώς η απώλεια μάζας του Ήλιου ενδέχεται να ανατρέψει τις βαρυτικές ισορροπίες που διατηρούν σήμερα τους πλανήτες στις τροχιές τους.
