Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι οι γονείς σου δεν είναι σταθερές φιγούρες σε ένα παλιό οικογενειακό άλμπουμ, αλλά άνθρωποι που μετακινούνται μέσα σου όσο αλλάζεις εσύ. Δεν είναι μόνο αυτοί που μεγαλώνουν, είναι και η δική σου ματιά που ωριμάζει, που μαλακώνει ή που θυμώνει πιο συνειδητά. Αν τους βλέπεις ακόμη όπως στα 10 σου, κάτι έχει μείνει στάσιμο. Αν όμως νιώθεις ότι κάθε λίγα χρόνια τους “ξαναγνωρίζεις”, τότε μάλλον κάνεις τη δουλειά σου καλά. Η σχέση με τους γονείς δεν είναι ποτέ μία και ίδια, είναι μια διαδρομή με στάσεις, εντάσεις και απρόσμενες επιστροφές. Και όσο κι αν σε ενοχλεί, υπάρχει πάντα μέσα σου, επηρεάζει τον τρόπο που αγαπάς, που θυμώνεις, που φεύγεις ή που μένεις.
Όταν τους αποκαθηλώνεις από το βάθρο
Στην αρχή της ζωής σου τους βλέπεις σαν ήρωες ή σαν απειλές, δεν υπάρχει μέση λύση. Μεγαλώνοντας αρχίζεις να παρατηρείς ρωγμές, μικρές αδικίες, στιγμές που δεν σε άκουσαν, επιλογές που σε πλήγωσαν. Εκεί ξεκινά η πρώτη αληθινή μετακίνηση, γιατί δεν τους χρειάζεσαι πια για να σε ορίσουν, θέλεις να ξεχωρίσεις από αυτούς. Αυτό το στάδιο φέρνει ένταση, αμφισβήτηση, καμιά φορά και υπερβολή. Μπορεί να πιάσεις τον εαυτό σου να θυμώνει για πράγματα που παλιά περνούσαν απαρατήρητα. Δεν είναι κακό, είναι η αρχή της αυτονομίας σου. Το σημαντικό εδώ είναι να καταλάβεις ότι δεν απορρίπτεις τους γονείς σου, αλλά την παιδική σου ανάγκη να είναι τέλειοι. Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι υγιές.
Η φάση που γυρνάς πίσω με άλλα μάτια
Κάπου στα 30 σου, ίσως και λίγο αργότερα, συμβαίνει κάτι περίεργο. Ξαφνικά αρχίζεις να βλέπεις το παρελθόν αλλιώς. Θυμάσαι περιστατικά που τότε σου φάνηκαν μικρά, αλλά τώρα τα συνδέεις με κάτι βαθύτερο. Μπορεί να νιώσεις θυμό, απογοήτευση, ακόμα και την ανάγκη να απομακρυνθείς. Κάποιοι κόβουν επαφές, άλλοι απλώς κρατούν απόσταση. Είναι μια φάση που μοιάζει με καθυστερημένη εφηβεία, μόνο που τώρα έχεις λέξεις και επίγνωση. Αν το δεις ψύχραιμα, είναι η στιγμή που σταματάς να αντιδράς μηχανικά και αρχίζεις να επιλέγεις τι κρατάς από αυτή τη σχέση. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι από τα πιο καθοριστικά βήματα για να ενηλικιωθείς πραγματικά.
Όταν γίνεσαι εσύ ο “ενήλικας” της σχέσης
Και μετά έρχεται εκείνη η φάση που δεν την περιμένεις. Οι ρόλοι αρχίζουν να μπερδεύονται. Βλέπεις τους γονείς σου πιο ευάλωτους, πιο κουρασμένους, πιο ανθρώπινους από ποτέ. Μπορεί να χρειαστούν τη βοήθειά σου, τη στήριξή σου, την ψυχραιμία σου. Κι εσύ, που κάποτε περίμενες τα πάντα από αυτούς, αρχίζεις να δίνεις. Δεν σημαίνει ότι ξεχνάς όσα σε πλήγωσαν, σημαίνει ότι αποκτάς μια πιο σύνθετη εικόνα. Καταλαβαίνεις ότι δεν ήξεραν πάντα καλύτερα, ότι έκαναν ό,τι μπορούσαν με όσα είχαν. Εδώ μπαίνουν και τα όρια, όχι από θυμό αλλά από αυτοσεβασμό. Μαθαίνεις να τους έχεις στη ζωή σου με έναν τρόπο που σε χωράει κι εσένα.
Η σχέση με τους γονείς σου δεν διορθώνεται μαγικά ούτε γίνεται ξαφνικά εύκολη. Αυτό που αλλάζει είναι η θέση σου μέσα σε αυτή. Όταν σταματάς να περιμένεις να καταλάβουν χωρίς να μιλήσεις, όταν τους δείχνεις πώς να είναι δίπλα σου σήμερα και όχι όπως παλιά, κάτι μετακινείται. Ίσως να μην γίνουν ποτέ οι γονείς που θα ήθελες, αλλά μπορεί να γίνουν αυτοί που μπορείς να αντέξεις, να αγαπήσεις, να αποδεχτείς. Και κάπου εκεί, χωρίς δράματα και μεγάλες δηλώσεις, η σχέση ενηλικιώνεται μαζί σου.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
